Złota Pszczoła

Jak zrobiłam filcową bitą śmietanę

2012-02-01T15:25:00.011+01:00

Wykrój na bitą śmietanę (lub bezę, jak wolą niektórzy) rysuje się na bazie koła. Nie będę opisywać, wszystkie linie konstrukcyjne dokładnie widać. Może tylko to, że zewnętrzne koło ma u mnie średnicę 8cm a wewnętrzne 3,5cm. To wewnętrzne koło to podstawa śmietanki. Na czarno poprawiłam to, co jest gotowym wykrojem i trzeba wyciąć.

Gotowy wykrój przypinamy do kawałka filcu i dokładnie wycinamy. Powstaje taki ośmiopłatkowy kwiatek:

Teraz potrzebna jest igła z nitką. Ja użyłam dwunitkowej białej muliny. Igłę wbijamy w róg każdego płatka, nie za blisko brzegu, zawsze od tej samej strony:

Zakańczamy przy węzełku, w miejscu, od którego zaczęliśmy:

i delikatnie wszystko ściągamy tak, żeby wszystkie rogi zeszły się razem, a płatki ułożyły dachówkowato, jeden na drugim. Zabezpieczamy węzełkiem, maskujemy go w środku i gotowe!

Miłego szycia!

Zapraszam na podwieczorek!

2012-01-18T16:16:00.001+01:00

Moja trzyletnia bratanica, jak większość małych dziewczynek, bardzo lubi bawić się w gotowanie, pieczenie i robienie przyjęć. Dlatego na Gwiazdkę wybrałam dla niej świetny zestaw do zabawy w pieczenie. Stojąc przed półką w IKEA miałam nie lada problem, ale w końcu wybór padł na zestaw DUKTIG, w którym jest blacha, trzy foremki do wycinania ciastek, dwie formy na ciasto i uroczy wałek z czerwonymi rączkami. Formy są jak najbardziej 'prawdziwe', tzn, mimo, że małe, można w nich normalnie upiec ciasto :)

Ale żeby można się było pobawić również 'na niby', do zestawu uszyłam filcowe dodatki :) A więc zapraszam do zabawy!
Najpierw trzeba upiec ciasteczka, najlepiej pierniczki:

I koniecznie biszkopt do herbatki:

Potem trzeba poczekać, aż wszystko wystygnie:

Teraz tylko dodajemy truskawki i trochę bitej śmietany...

I podwieczorek gotowy!

Smacznego!!!

Fartuszki dla kuchennych pomocników

2012-01-06T23:44:00.002+01:00

Mama pewnego uroczego rodzeństwa poprosiła mnie o uszycie dla swoich pociech fartuszków, które mogłyby wkładać, gdy pomagają jej w kuchni. A pomagać bardzo lubią :)
Ponieważ to dziewczynka i chłopczyk, fartuszki musiały się rzecz jasna różnić.

Do szycia wykorzystałam wykrój z gazetki "Burda- Szafa Przedszkolaka" jesień/zima'95

Z dziewczęcym fartuszkiem poszalałam. Mama wybrała bawełnę w niebieskie grochy ( ten niebieski nijak nie wyszedł na zdjęciach) a grochy skojarzyły mi się z latami 50tymi... w efekcie powstał jeden z najsłodszych cukiereczków w moim szyciu :D Taki trochę retro.

Zbliżenie na falbaniastą kieszonkę:

I równie falbaniasty dół:

Trochę tu zmieniłam w stosunku do oryginału. Zaokrągliłam lekko boki i wymyśliłam inne kieszonki. Dodałam też ozdobne odszycia na kieszonkach i górze fartuszka.

Za to przy fartuszku dla chłopczyka trzymałam się ściśle burdy.

Na prośbę mamy fartuszek miał być zielony. Myślę, że jest wystarczająco zielony :)
No i detale - kieszonka:

I góra:

A przy okazji pokażę Wam jeszcze inny fartuszek z tego samego wykroju. Uszyłam go w czasach, kiedy mój młodszy synek chodził jeszcze do przedszkola.Fartuszek dla przedszkolnej dyżurnej:

Kolejny rok...

2012-01-03T09:30:00.001+01:00

To zdjęcie, znalezione na pewnym pięknym blogu, stało się dla mnie symbolem początku roku.

Próbowałam, ale nie potrafię opisać, co czuję, gdy na nie patrzę...

Ale cieszę się. Cieszę się, że idę. Cieszę się, że jestem kobietą. Cieszę się, że już chcę mieć czerwoną sukienkę.

I cieszę się, że kolejny rok zaczynam z Wami.

Dziękuję, dziękuję, św. Mikołaju!!!

2011-12-06T16:32:00.002+01:00

Poranek szóstego grudnia to magiczny czas. Poprzedzający go wieczór pełen jest napięcia i oczekiwania. Dużo w nim radości, ale też trochę niepewności i niepokoju...
Ale w końcu budzimy się i zaglądamy pod poduszki, rozglądamy się w jeszcze ciemnym pokoju.... był?!!.... czy coś przyniósł?!!!....ojej, a co to?!!!
Ja w tym roku pod poduszką znalazłam cudowny prezent! Książkę z serii TILDA, wydaną po polsku!

Znam z internetu tę książkę, z wydania w oryginalnym, norweskim języku. Muszę przyznać, że posiadanie jej na własność, w dodatku w języku ojczystym, to ZUPEŁNIE coś innego!
Ach, w dodatku tam lato, słońce, morze, plaża.....

.....rozmarzyłam się......

Trzeba wracać do rzeczywistości. W sumie nie takiej złej - pieczenie ciasteczek, świąteczne szycie - to coś co lubię :D Tylko czas topi się szybko, zupełnie jak pierwszy śnieg!

Bluzka z październikowej burdy

2011-11-27T23:10:00.002+01:00

To mi się chyba jeszcze nie zdarzyło - po kupieniu burdy jeden z modeli uszyłam jeszcze tego samego miesiąca :) Tak na mnie wpłynął ciepły październik. No i Marchewkowy blog, który mnie niezmiernie inspiruje!

A uszyłam sobie bluzkę z szyfonu, który to szyfon leżał sobie już kilka lat i jakoś nie miałam na niego pomysłu. A tu w październikowej burdzie model jak znalazł! W dodatku z wiązadełkiem, zabawnym i modnym. Takie wiązadełko moja mama nazywa 'szlajfką' - zawsze mnie bardzo bawiło to słowo. ( To po śląsku, tak?)
Więc uszyłam i chociaż szyfon nie jest łatwą tkaniną wyszło nadspodziewanie dobrze. Bluzka została moją ulubioną, zwłaszcza, że zupełnie się nie gniecie :)

Zdjęcia (zrobione dopiero dzisiaj - niesamowite, że już się kończy listopad!) w plenerze, gdzie tkanina udowadnia, że bardzo jest jesienna w wyrazie - wtapia się w krajobraz.
No i widać, że przez nią widać :)

Jest to model 128 z burdy 10/20011. W sumie bardzo prosty do uszycia, nie ma tradycyjnego kołnierza ani listwy zapięcia, bluzkę wkłada się przez głowę. Jedynym utrudnieniem jest szyfon, ale można ją przecież uszyć z innej tkaniny. Co burda także proponuje.
Dla lepszego wyobrażenia wrzucam zdjęcia modeli z burdy.
Z szyfonu
I z metalizowanego dżerseju

Na jesienne spacery...

2011-11-17T09:09:00.003+01:00

...uszyłam sobie wiązadła do butów. Pewnie nie pomyślałabym, że można to zrobić, gdyby nie znalezione w necie zdjęcie. Tak weszło do mojej głowy, że gdy nagle przerwały mi się oryginalne wcale się nie zmartwiłam. Chociaż do tych butów niełatwo kupić nowe, bo potrzebuję baaardzo długich - aż 135cm.

Takie wiązadła to absolutnie prosta sprawa! To zwykłe , wąskie sznureczki, takie jak szyjemy np. do zawiązania woreczka. Moje powstały z paska tkaniny szerokiego na 3,5cm. Końcówki zakleiłam po prostu wąską taśmą klejącą. Wiem, deszczu to pewnie nie przetrzyma, ale jak to inaczej rozwiązać pomyślę później ;)

A dla chętnych zagadka - po jakiego drzewa liściach chodziłam na tym spacerze?

Pozdrawiam jesiennie :)

Josefina

2011-11-10T11:11:00.001+01:00

Podobno listopadowe koty są jeszcze milsze, przytulniejsze i bardziej miękkie od tych styczniowych, marcowych i wrześniowych :) I chyba rzeczywiście - mój listopadowy kotek wyszedł właśnie taki! Uszyłam go dla pewnego przemiłego chłopczyka, który uwielbia swoją koteczkę Josefinkę. Mama nie zawsze pozwala spać Josefince w jego łóżku, ale teraz to się zmieni na pewno!!!

Poduszeczka z tyłu nie ma zapięcia, tylko bezpieczną zakładkę. Pas z domkami nie jest doszyty, tylko tkanina taka była, z domkami w dolnej części. Początkowo kojarzyła mi się świątecznie, ale do tematu kociego przypasowała idealnie :)

A tu Josefinka do porównania:

Mmmmmmrrrrrrrrrrrrrrrr............................................................

Festiwal Dyni 2011 - Dyniowa zupa z ...proszku ;)

2011-10-31T18:18:00.009+01:00

Od początku października ugotowałam i upiekłam już całkiem sporo dyniowych potraw. I jak to bywa z codziennym jedzeniem - nie było zazwyczaj czasu na to, żeby popracować nad jakimś fajnym zdjęciem. I już myślałam, że uczestnictwo w festiwalu przejdzie mi ( jak rok temu...) koło nosa, gdy wczoraj w sklepie wypatrzyłam taką nowość:

Wydało mi się zabawne przetestowanie tego wyrobu. Zupy z proszku w naszym jadłospisie zdarzają się niezwykle sporadycznie i to tylko w wakacje, a wtedy i tak wolę te, które są nie z proszku tylko już gotowe, do podgrzania. Ale zupa z dyni? Próbujemy!

Zupa ma konsystencję dość gęstą ale przyjemną, natomiast smak mnie nie zaskoczył. Smakowała jak - zupa z proszku. Trochę brakowało mi w smaku nutki imbiru, chociaż napis na torebce głosi, że to zupa dyniowa z imbirem. Podałam ją więc z pokrojonymi cieniutko płatkami kandyzowanego imbiru , gęstą, kwaśną śmietaną i z wianuszkiem szczypiorku. Dało się zjeść :)

Przy okazji zupy chciałam zaprezentować dyniowe podkładeczki, które w tym roku towarzyszyły nam przy wszystkich dyniowych potrawach. Podkładki powstały ( z cudownego skrawka, który przleciał do mnie aż z Francji!) specjalnie na imprezę, którą już czwarty raz organizujemy jesienią z grupą znajomych. Każda rodzina przygotowuje coś z dyni , ale tak, żeby powstał kompletny obiad - przystawka, zupa, danie główne i deser. Jest to świetna zabawa - polecam!
Zdjęcia jakieś istnieją, ale przeważnie wygląda to tak, że jak już jesteśmy przy deserze to ktoś woła: Zdjęcia! Nie robimy zdjęć! I albo już za ciemno, albo dania się już nie prezentują... Może następnym razem uda mi się przedstawić jakieś dowody 'dyniowania' Ja w tym roku piekłam "dyniową krajankę z rodzynkami" , ciasto, które znalazłam na blogu Moje Wypieki. Jest wspaniałe! I koniecznie z polewą z serka philadelphia, którą poleca autorka bloga!

Mam nadzieję, że organizatorka Festiwalu i szanowni uczestnicy wybaczą mi ten mały żart :)

Kalejdoskop

2011-10-25T07:23:00.000+02:00

Na drzewach coraz mniej liści, poranki mgliste i zimne - czyli jesień w pełni :) A ja zabrałam się wreszcie za szycie. Na pierwszy rzut poszła makatka, zamówiona daaaaaawno temu. Tak dawno, że wstyd nawet wspominać....
Miałam absolutną dowolność wzoru, kolorów, tkanin. Powinno mnie to uskrzydlić ale - zablokowało. Tak to bywa.
Podobnie było z tkaninami. Kupiłam oryginalne tkaniny japońskie. Są absolutnie niesamowite. Miękkie, mięsiste żakardy, w zgaszonej ( takiej właśnie późnojesiennej) kolorystyce. No i jakoś miałam problemy z ich 'ciachnięciem'. Hmmm, no cóż, ich cena też nie pomagała.

No dobrze, mam to już za sobą!

Materiały pociachane i się zszywają :)

660 kawałeczków a to tylko makatka! Jak pozszywam, zdam kolejny raport z placu boju :)

Jesień, jesień, złote liście spadają z drzew...

2011-09-23T11:11:00.007+02:00

Przyszła jesień, a wraz z nią zagościła u nas przepiękna Panna Dynia. Za każdym razem, gdy na nią patrzę uśmiecham się i zupełnie nie mogę się nią nacieszyć!
Uwielbiam dynie, ich kolory, kształty, jesienną obfitość, którą ze sobą przynoszą. A także niesamowitą ilość sposobów, na jakie można je przygotować. I w tym roku koniecznie już muszę wziąć udział w Festiwalu Dyni, który na swoim blogu organizuje Dyniowa Królowa - Bea :) Kto jeszcze do niej nie trafił to gorąco zachęcam! Sami zobaczcie, ile pomysłów na dynię tam znajdziecie. A tutaj jest podsumowanie z zeszłorocznego festiwalu - około 300 przepisów!!!

Na co przerobię moja śliczną Pannę jeszcze nie zdecydowałam. A póki co leży i jest pięknie :)

Uszyłam kiedyś sobie kuchenną rękawicę z dyniowym motywem. Wykorzystałam do niej fragmenty ślicznej, kuchenno - jesiennej tkaniny.

Motyw pikowany jest ręcznie - lubię fakturę, jaką nadaje tkaninie ręczne pikowanie.

Rękawica jest bardzo na czasie i rzecz jasna niezastąpiona, ale co dwie rękawice to nie jedna... Cóż, u mnie sporo jest robótek z cyklu Znalezione-Nie-Skończone. Druga, do pary, prawie uszyta. Ze śliweczkami.

Muszę ją szybciutko skończyć, żebym mogła bezpiecznie wyjmować z piekarnika moje dyniowe potrawy!!!

A co do tytułu posta - jeśli macie chwilkę, koniecznie posłuchajcie Mumio w tej piosence - cudowne połączenie nostalgii i abstrakcyjnego humoru. Kocham ich za to!

A na jesień - peleryna!

2011-09-08T07:37:00.004+02:00

Podobają mi się peleryny. Zasłaniają przed deszczem i wiatrem, otulają i ogrzewają. A przy okazji dodają kobiecie tajemniczości i ekstrawagancji :) Szczególnie podobają mi się te krótkie, które mogą być alternatywą dla żakietu, sweterka lub kurtki.

Burda z nr 9/2007 pokazała właśnie taką pelerynkę - żakiecik. Ach, jak mi się spodobała! Kupiłam ten numer specjalnie dla niej. Ale jakoś lata przeleciały i nie doszło do uszycia...

A tu moda na peleryny w pełni! W burdzie z zeszłego miesiąca znowu pojawiła się peleryna, nawet w dwóch wersjach - krótszej i dłuższej. Jednak długa - to raczej dla wysokich. Ja zachwycam się krótszą:

Uroczo wygląda, prawda?

Muszę przyznać, że te peleryny mi spać nie dają. Zwłaszcza, że przy ostatniej wizycie w centrum handlowym weszłam sobie do Promod i tam na wieszaku - peleryna! I jaka fajna! Może mniej ekstrawagancka, za to rewelacyjna po prostu na co dzień. Przymierzyłam, no i wpadłam. Kupić nie kupię, ale już kombinuję, z jakiego materiału sobie coś podobnego uszyć!

Peleryna z Promod ma wysoką stójkę i chyba najbardziej pasuje na nasze jesienno - zimowe realia.

Panna Młoda cała w bieli...

2011-09-05T22:34:00.002+02:00

No tak, mamy już wrzesień i zaczął się rok szkolny, a pogoda (hurrra!) nadal letnia. W pełni też mamy sezon ślubów. Jadąc w tę sobotę na leśną wycieczkę w każdej wsi mijaliśmy ślub albo wesele. I to mi przypomniało, że mam na swoim szyciowym koncie trzy sukienki ślubne, których jeszcze nie pokazywałam. Sukienki, które powstały dlatego, że przyszłym Pannom Młodym nie podobało się nic w ofercie koronkowo - gorsetowej. Przyznaję, obserwując wystawy salonów ślubnych widzę już jakieś zmiany w tym temacie, ale te sukienki powstały dość dawno.

Dziś prezentuję moje ostatnie ślubne dzieło, powstałe cztery lata temu. Jest to suknia mojej przyszłej (wtedy :)) bratowej. Sukienka miała być dość prosta w formie, skromna, ale jednak 'ślubna'. Jest to kombinacja wykrojów z 'burdy'- góry już nie pamiętam (ale jest klasyczna), dół to przedłużony model 114 z nr11/2003. Piękna, lekko skręcona bombka.

Rękawki, też 'bombkowe', wykombinowałam sama.

Sukienka uszyta jest z kremowej tafty z lycrą, na podszewce, szarfa i lamówka dekoltu z kawałka kremowej gipiury.

Zdjęcia są z wesela, wyszukiwałam takie, na których widać przede wszystkim detale sukienki :)
Szkoda, że na żadnym nie widać bucików, a były to urocze złote balerinki ze skórki wycinanej jak koronka - całość wyglądała niezwykle dziewczęco.

Letnie inspiracje w zieleni

2011-07-13T07:07:00.002+02:00

Ostatnio, buszując w necie, natknęłam się na coś pięknego! W japońskojęzycznej gazetce robótkowej natrafiłam na tę nieprawdopodobną narzutę:

Cała aranżacja, ale przede wszystkim narzuta, tchnie niesamowicie wakacyjnym, letnim nastrojem. Trochę cienia, trochę tropikalnej egzotyki.....

Z wnikliwej obserwacji zdjęć wnioskuję, że to aplikacje maszynowe, zrobione na tle, które wcześniej zostało pozszywane z różnych jasnych tkanin. Jest też pas z zielonych rombów, ukłon w stronę patchworkowej tradycji. Jaka szkoda, że gazetka zeskanowana była bez wykrojów! Pewnie nie odważyłabym się na odwzorowanie, ale miło byłoby mieć świadomość, że jest taka możliwość..... :)

No cudo po prostu!

A jak pięknie został wykorzystany motyw palmowego liścia! Ech...

Czereśniowa kanapa

2011-07-03T09:09:00.002+02:00

Na straganach pełno teraz czereśni i kupując je przypomniało mi się, że przecież uszyłam coś czereśniowego całkiem niedawno!

Kanapa - chustecznik ze ślicznym czereśniowym motywem powstała na zamówienie, na urodzinowy prezent dla 14-latki. Wytyczne dostałam niby proste - nie za słodko, nie różowo, ale delikatnie i dziewczęco. Miałam z tym jednak niejaki kłopot, aż przypomniał mi się ten skrawek, skrzętnie przechowywany z najpiękniejszymi skrawkami :) Na szczęście nie okazał się za mały!

Do kompletu udało mi się jeszcze uszyć małą, podręczną wersję :) Do nastolatkowej torebeczki lub szkolnego plecaka.

Woreczek zaciągany sznurkami - krok po kroku

2011-07-01T08:08:00.000+02:00

Woreczek ma dwa tuneliki. Przez każdy tunelik przeciągnięty jest sznurek. Ciągnąc równocześnie w różne strony woreczek łatwo się zamyka. A za pętelki sznurka można go powiesić :) Zrobiłam mu też dość szerokie dno, żeby był pakowniejszy.

To jest tutorial dla bardzo początkujących. Dedykuję go mojej przyjaciółce Agnieszce, żeby wreszcie odważyła się wyciągnąć maszynę z szafy nie tylko do skracania firanek :)))

No to zaczynamy!
1. Aby uzyskać worek mniej więcej 30X40cm potrzebujemy dwa prostokąty tkaniny, każdy o wymiarach 32X49cm, skrojone wzdłuż nitki. Oczywiście, jeżeli ma tam być jakaś aplikacja lub haft, trzeba to zrobić zanim zaczniemy zszywać.

2. Kolejnym krokiem jest obrębienie zygzakiem lub ściegiem owerlokowym dłuższych boków każdego prostokąta

3. Prostokąty składamy razem, prawą stroną do prawej, spinamy szpilkami.
Ułożyłam całość na kartce, na której zaznaczyłam linie 'strategiczne'. Od góry: 1cm to kawałek na podwinięcie. 7cm to kawałek, który będzie wewnątrz woreczka, takie jakby odszycie. Linia pomiędzy odcinkami 7cm i3cm to linia zaprasowania - to będzie górna krawędź gotowego woreczka. Następne 2cm to wloty tunelików. Pomiędzy nimi będzie przeszycie, ponieważ każdy tunelik ma tylko 1cm szerokości. (na rysunku napisałam o gumkach, ale nie wiem czemu, od początku miały być sznureczki lub tasiemki :))

Ojej, mam nadzieję, że ten opis jest zrozumiały? To idziemy dalej.

4. Teraz te dłuższe, spięte boki przeszywamy, zostawiając nie zaszyte odcinki 2cm, zaznaczone jako wloty tunelików. Szwy koniecznie muszą być zabezpieczone!

5. Dodatki na szwy rozprasowujemy starannie. Tak to wygląda po lewej stronie

a tak po prawej stronie

6. Wracamy na lewą stronę. Zaprasowujemy najpierw 1cm dodatek na podwinięcie

a następnie 7cm odszycie

Spinamy szpilkami zgrywając boczne szwy i przeszywamy jak najbliżej brzegu. Szyjemy oczywiście po lewej stronie :) Po usunięciu szpilek powinno wyglądać mniej więcej tak:

7. Teraz zajmiemy się zrobieniem tunelików. Wywracamy woreczek na prawą stronę. Starannie prasujemy. Szpilkami zaznaczyłam wlot tunelika z jednej strony. Oczywiście woreczek ma takie wloty z dwu stron :) Rysujemy linie szycia. Najlepiej znikającym pisakiem, albo kredą krawiecką.

Żeby materiał się nie przesuwał spinamy wszystko szpilkami w poprzek mających powstać szwów:

Teraz przeszywamy, szwy zabezpieczamy.

Powstał tunelik, szeroki na 2cm. Ale nam potrzebne są dwa po 1cm, więc robimy jeszcze jedno przeszycie, dokładnie w połowie odległości pomiędzy poprzednimi szyciami:

Uff! Góra gotowa, teraz możemy się zająć dołem :)

8. Woreczek znowu wywracamy na lewą stronę. Pamiętajmy, że szwy powinny zostać rozprasowane.

Dół spinamy szpilkami:

I najpierw przeszywamy a następnie obrębiamy:

Pamiętamy o zostawieniu dodatków na szwy 'rozłożonych'.

9. Formujemy dno. Żeby to zrobić składamy szwy dna i każdego boku razem ( woreczek jest na lewej stronie). Szwy zgrywamy przy pomocy szpilki. Widok od strony szwu boku:

Widok od strony szwu dna:

Rysujemy w poprzek szwów linię szycia. Jej długość to będzie szerokość dna naszego woreczka. U mnie ta linia miała ok 7,5cm.

Przeszywamy.

Powstały rożek odcinamy, zostawiając dodatek na obrębienie:

Następnie obrębiamy.

Tak to powinno wyglądać po prawej stronie:

Analogicznie postępujemy z drugim rogiem i oto mamy gotowe dno:

10. Zostało tylko jeszcze wciągnięcie sznurków lub tasiemek. Muszą być szerokością dostosowane do szerokości tunelików. Ja użyłam bawełnianego sznurka, takiego jak do dresowych spodni lub bluzy.

Do woreczka o takich rozmiarach potrzebne będą dwa kawałki o długości 80cm każdy. Sznurek lub tasiemkę przeciągamy przy pomocy agrafki.

I z drugiej strony:

Na końcach sznurków robimy węzełki, ładnie przycinamy i gotowe!

Miłego szycia!

Woreczki na brudną bieliznę

2011-06-29T09:09:00.001+02:00

Gdy przygotowywałam wg listy rzeczy dla Młodego na Zieloną Szkołę przyszło mi do głowy, że woreczki na brudne skarpetki i majtki mogą pomóc w zmobilizowaniu go do trzymania rzeczy w porządku. Uszyłam mu więc dwa osobne worki, ozdobione tak, żeby wiedział, gdzie co ma dawać. Pomysł mu się spodobał, tym bardziej, że pomagał mi dobierać materiały - a jak wiadomo zawsze czujemy się związani z czymś, na co mamy wpływ!

Oczywiście wytłumaczyłam mu przewagę trzymania przez dwa tygodnie przepoconych skarpetek w przewiewnym woreczku uszytym z cienkiej bawełny i roztoczyłam plastyczny opis otwierania po powrocie foliowych worków z taką sama zawartością.... :D Naśmialiśmy się i czułam, że będzie dobrze. I rzeczywiście - przy rozpakowywaniu z dumą wyjął oba woreczki, pełne, wszystko jak trzeba. Teraz pojechały z nim na kolonie :)

Motyw prania to prosta aplikacja, wykonana ze skrawków tkanin, przyklejonych klejem do aplikacji ( takim na papierze) i przeszytych najzwyklejszym ściegiem, tylko dość gęsto ustawionym. Woreczki już prałam w pralce i nic im się nie stało, poza tym każde prasowanie ponownie przykleja aplikacje gdyby coś tam się odkleiło. Listki wycięłam z filcu i po prostu przyszyłam.

Zawsze bardzo podobał mi się motyw suszącego się prania. Zaraz przypomina mi się zapach właśnie zdjętej ze sznura bielizny, pachnącej słońcem i wiatrem :)

A w czasie 'niekolonijnym' woreczki będą sobie wisiały w łazience i służyły do przechowywania przed praniem rzeczy delikatnych - rajstop, apaszek itp. Szkoda by było trzymać je w szafie!

A jak uszyć taki woreczek można zobaczyć TUTAJ :)

"W poziomkowym, pięknym kraju..."

2011-06-26T11:11:00.000+02:00

W maju mój synek był na Zielonej Szkole. Miałam ambitne plany uszycia mu spodni (zrezygnowałam), koszuli z długim rękawem ( leży skrojona i wodzi za mną swoimi kratkowymi oczkami), kapelusza przeciwsłonecznego (uszyłam!!!) i woreczków na brudną bieliznę ( uszyłam dwa i UŻYWAŁ).
Dziś prezentuję kapelusik. Jest to totalny recycling - główny materiał ( bawełna tkana tak, żeby wyglądało jak len) był kiedyś spodniami, podszewka( cieniutki lniany batyst) był kiedyś moją bluzeczką. Wzór uzyskałam odrysowując gotowy, 'kupny' kapelusz starszego syna. Trochę zmniejszyłam, tu i ówdzie przycięłam i jest!

Bardzo lubię dawać kawałkom ulubionych tkanin drugie życie :)

Sesja zdjęciowa odbyła się przy okazji wycieczki, na której natrafiliśmy na polanę peeeełną poziomek. Bardzo drobniutkich, ale niesamowicie słodkich i aromatycznych. Zapach rozgrzanych słońcem poziomek to na mojej liście najpiękniejszych zapachów świata jedno z najwyższych miejsc!

Ja nigdy tak nie robiłam w dzieciństwie, ale mój synek gdzieś tę metodę podpatrzył i teraz już oboje z mężem, naśladując go, nanizywaliśmy poziomki na źdźbła trawy. Było coś dziecięco czarownego w tym gorącym popołudniu, zapachu poziomek, cykaniu świerszczy i niespiesznym nakłuwaniu poziomek i ostrożnym przesuwaniu ich po łodyżce trawy....
Przypomniał mi się mój ulubiony wierszyk z dzieciństwa autorstwa Heleny Bechlerowej "Poziomkowy kraj":

'W poziomkowym, pięknym kraju
najweselsze świerszcze grają.
Tu się złotem żuki mienią
pod paprocią skryte w cieniu.
Wśród paproci, wśród poziomek
poziomkowy stoi domek.

Dach różowy na nim
i komin i mech,
i różowe szybki
w okieneczkach trzech.
Gdy zabłądzi w lesie
żabka albo żuk,
to w różową szybkę
zapuka - puk, puk.

Z domku wyjdzie krasnal,
zaświeci latarnię,
rozsunie listeczki
i trawę rozgarnie.
I pokaże drogę
żukowi i żabce
poziomkowy krasnal
w poziomkowej czapce."

Ten wiersz zawsze rozbudzał moją dziecięcą wyobraźnię...

Zapachu poziomek i niespiesznego zbierania Wam życzę!!!

Kropki i groszki na powitanie lata

2011-06-25T14:14:00.001+02:00

Gdzie ten maj tak szybko uciekł? Jeszcze czuję, pamiętam konwalie a tu już jaśmin przekwita! Lipy roztaczają wszędzie swój przepiękny, czarodziejski zapach... czyli to już lato... Noc Świętojańska za nami no i wakacje, wakacje! Synek nasz wyjechał dziś na kolonie a ja wreszcie siadłam do komputera :)

Coś tam w ostatnim czasie uszyłam. Na przykład kolejną letnią sukieneczkę dla mojej bratanicy. W lipcu skończy już 3 latka, a ja z tej okazji uszyłam dla niej prościutką sukieneczkę w kropki. Wykrój pochodzi z burdy 5/2010. Zrezygnowałam z bufkowych rękawków i kieszonek, bo kropeczki wydały mi się wystarczającą ozdobą. W tej wersji ta sukienka jest naprawdę łatwa do uszycia!

Sukienka się spodobała :) Po wstępnym obejrzeniu, na moją propozycję przymiarki usłyszałam: "Mogę mieć taką sukienkę." :))) Potem oglądała się ze wszystkich stron i sukienka została zaakceptowana.

Do kompletu udało mi się kupić urocze, tkaninowe sandałki w groszki. Po prostu nie mogłam się im oprzeć!

W ślady Leonarda?

2011-05-05T22:50:00.011+02:00

Mój młodszy synek na początku roku szkolnego zmienił grupę i nauczyciela zajęć plastycznych, na jakie uczęszcza już czwarty rok. I muszę przyznać, że bardzo dobrze ta zmiana na niego wpłynęła. Teraz jego nauczycielem jest mężczyzna i to chyba był strzał w dziesiątkę, bo mieliśmy mały kryzys - nie w chęci rysowania tylko w chęci chodzenia na zajęcia. Ale w poprzedniej grupie były same dziewczynki i miałam wrażenie, że pani prowadzącej przeszkadzała obecność dość żywego ( mówiąc oględnie :)) chłopca. Teraz na każde zajęcia biegnie z uśmiechem! Przekonał się, że to, że lubi rysować, nie uwłacza w niczym jego męskości i już nie ma w nim rozterek.

Pan daje im bardzo ciekawe zadania. Ostatnio mieli narysować kopię obrazu Leonarda da Vinci, do wyboru - Mona Lisa lub Dama z gronostajem. Młody wybrał to drugie, bo stwierdził, że jest łatwiejsza ( !?:) ) na moje poważne pytanie dlaczego - odpowiedział, że ten krajobraz z tyłu miał za dużo szczegółów. Praktyczne podejście.
Kopia mojego synka powstawała na dwóch zajęciach każde po 1,5 godziny i jest wykonana ołówkiem, Wymiary 30x21cm, czyli całkiem spore.

Jestem matką i jestem bezwstydnie nieobiektywna. I jestem zachwycona tym obrazkiem i bardzo dumna. Bo młody ma lat 9 i pół.
A tu oryginał dla porównania

Słyszałam, że właśnie w drodze na wystawę w Berlinie a potem dalej po Europie. Mam nadzieję, że przeciwnicy tej akcji nie będą mieli racji i obraz wróci cały i zdrowy. Ja widziałam go raz i bardzo mi się podobało. Miałam też okazję widzieć w Luwrze Monę Lisę i pamiętam moje rozczarowanie! Nie , że brzydki :) ale trudno coś było zobaczyć przez tłum ludzi i grube pancerne szyby. A obraz jest taki mały! Byłam tym zupełnie zaskoczona. Natomiast w Kamienicy Czartoryskich w Krakowie, gdzie sobie Dama z gronostajem mieszka - tam były luksusowe warunki. Cicho, pusto - i Ona :)

Mój ulubiony fragment kopii w ołówku

Jak on te palce narysował! Wydają się takie delikatne...

Zielona cebulka i szydełkowe początki

2011-05-05T00:13:00.010+02:00

Minęły święta, minęła majówka.... a za oknem tu i ówdzie znowu zima! Mam nadzieję, że to jednak chwilowe!!!
Dziś u mnie było jednak słonecznie, chociaż bardzo, bardzo zimno. Wykorzystałam zachodzące słoneczko do zrobienia kilku zdjęć mojej wielkiej ostatnio fascynacji - cebulom z zielonym :)
Niby takie cebule, ale jakie to piękne! Po prostu nie mogę się nigdy napatrzeć. Uwielbiam je do tego stopnia, że w warzywniaku jakiś czas temu specjalnie z kosza z cebulą wybierałam te z zielonymi już listkami, a pani sprzedająca patrzyła na mnie tak jakoś dziwnie.... A teraz już ich nie brakuje, powybierałam i poukładałam na kuchennym parapecie i gdzie się tylko dało.
W tym roku były pełnoprawną ozdobą na naszym świątecznym stole. No bo czyż nie są symbolem odradzającego się życia wcale nie gorszym od jajka?

Tutaj prezentują się wesoło w moim tegorocznym koszyczku, razem z jajkami, farbowanymi oczywiście w cebulowych łupinkach :)

Wykorzystalam je jeszcze do pokazania Wam kolejnej mojej miłości - lnianych nici. Mąż mi zakupił na próbę szpulkę w Castoramie, bo bardzo byłam ich ciekawa. Postanowiłam poćwiczyć trochę robienie na szydełku, bo kiepska w tym jestem a z pięknej czapeczki ( pokazywanej kiedyś) jeszcze nie zrezygnowałam, oj nie!

Więc zrobiłam kubeczek

i jeszcze serwetkę jakby

a teraz próbuję zrobić kwiatuszki i listki

Najbardziej zadowolona jestem z kubeczków, bo nawet dwa takie powstały. Ale najfajniejsze są te nici. Nie wiem co surowy len ma takiego w sobie... urzeka mnie jego kolor, faktura, zapach... Ja naprawdę co chwila wąchałam tę robótkę :D

Chcę Wam jeszcze pokazać zdjęcie z 3 majowo - zimowej wycieczki. Wybraliśmy się w okolice ruin zamku w Smoleniu. Było ZERO stopni, mgła, wiatr i deszcz a na koniec śnieg. Na szczęście byliśmy odpowiednio ubrani. Ale klimaty były niesamowite!

Znalezione w szafie

2011-04-15T10:15:00.001+02:00

Przy okazji porządków znalazłam pudełko, do którego włożyłam kiedyś trochę nieskończonych projektów. Ale takich, które jednak zamierzam skończyć ... Na samym wierzchu leżały ocieplacze na jajka - jak znalazł na wielkanocny stół!

Ojej, jak ja dawno je zaczęłam - już nawet nie pamiętam ile lat leżą. Z uśmiechem obejrzałam ten już skończony, no cóż, teraz lamówkę przyszyłabym zupełnie inaczej :)))

Może znajdę w sobie odrobinę samozaparcia i dokończę? Fajnie by było. Chociaż te z fiołkami mam tylko dwa, to wiosennych hafcików było więcej. Przyglądam się im i myślę, że jednak szkoda by było, gdyby znowu powędrowały na rok do szafy!

Spódniczka - ogrodniczka i powódź leśnych kwiatów

2011-04-06T07:00:00.003+02:00

Przyszła wiosna i czas już był najwyższy na kolejny ciuszek dla Idy :) Tym razem postanowiłam uszyć jej coś zwyczajnego i codziennego. Sztruksowa spódniczka na szelkach z dużą kieszonką będzie wygodna, praktyczna i dziewczęca równocześnie.
Uszyłam ją na podstawie wykroju z gazetki "Burda. Moda dla dzieci" 2/2001. Trochę inaczej rozwiązałam zapięcie szelek, nie ozdobiłam jej w proponowanym stylu etno - reszta z zasadzie bez zmian. Wybrałam ten model, bo bardzo podoba mi się to połączenie po skosie krojonego sztruksu.

Zapięcie z boku:

Górę odszyłam lamówką z kolorowego materiału:

Pozanudzam Was dziś jeszcze wspomnieniami z sobotniej wycieczki. W lesie zdecydowanie jest już wiosna! Wszystkie wczesne kwiaty kwitną jak szalone - muszą przecież zdążyć, zanim młode bukowe listki zabiorą im calutkie słoneczne światło!

Na początku wycieczki cieszyliśmy się z pierwszych kwiatów podbiału

Ale kilkanaście minut później, po wejściu do lasu, oczom naszym ukazał się niezwykły widok wielu różnych gatunków kwitnących razem w jednym miejscu.

Przylaszczki:

Zawilce:

I przebiśniegi:

Trafił się też jeden, nieznany mi wcześniej rodzaj fiołka. Zaskoczyło mnie, jak wiele jest odmian tej roślinki!

A także kwiatki, których wcześniej zupełnie nie znałam - miodunka:

i złoć żółta:

Po zapuszczeniu się głębiej w las natrafiliśmy jeszcze na kończący kwitnienie wawrzynek wilczełyko:

oraz całe łany przebiśniegów!

Na koniec jeszcze mały kącik kulinarny :) Zapaliliśmy sobie pierwsze wiosenne ognisko i upiekliśmy pierwsze wiosenne kiełbaski. A przy okazji chciałam przedstawić rewelacyjny wynalazek - Kelly Kettle. Odkąd zobaczyliśmy go w jednym z odcinków "Boso przez świat" Wojciecha Cejrowskiego wzdychaliśmy z tęsknoty... W końcu nasz przyjaciel, z którym często jeździmy na wycieczki, zakupił to cudo i możemy się napawać rewelacją tego prostego pomysłu i szybkością uzyskania mnóstwa wrzątku przy pomocy kilku dosłownie patyczków!

Jeśli tylko możecie, koniecznie zajrzyjcie do lasu tej wiosny!

Idziemy na spacer?

2011-03-30T22:25:00.000+02:00

Chociaż ten wesoły psiaczek zaprasza na zdecydowanie wiosenny spacerek, powstał w czasie, gdy za oknami królowała jeszcze zima. Pierwotnie poduszka miała być ze Scooby Doo. Ale zanim się za nią na serio zabrałam, chłopczyk, dla którego miała być, zmienił swoje upodobania.... Okazało się, że koniecznie, koniecznie musi to być biały szczeniaczek. Po przekopaniu internetu w poszukiwaniu czegoś fajnego trafiłam na taki obrazek w jakiejś kolorowance. Troszkę zmieniłam i oto polarkowy słodziak do przytulania :)

Na ramce wypikowałam kości. Lepiej to widać na poduszce bez wkładu:

Mały właściciel pieska zadowolony i podobno zasypia tylko ze swoim nowym przyjacielem :)))

Przedwiośnie

2011-03-18T13:52:00.002+01:00

W ostatnią niedzielę wybraliśmy się do jednej z naszych ulubionych jurajskich dolinek na poszukiwanie wiosny. Jeszcze jej nie było. Mimo niezwykle ciepłego powietrza i prześwitującego zza chmur słońca - wszystko było w jakimś takim zawieszeniu, oczekiwaniu... już nie zima, ale jeszcze nie wiosna. Świat cały był w sepii, jakby dopiero przygotowywał się na pierwsze kolory.

To cudowny czas na włóczenie się po polach! Trawy jeszcze nie przeszkadzają w chodzeniu, a brak liści na drzewach pozwala błądzić wzrokiem daleko, daleko.

I wydawać by się mogło, że to po prostu późna jesień, gdyby nie widok nieśmiałych kwiatów topoli

i niecierpliwe poruszenie kretów, wietrzących wreszcie swoje norki z resztek zimowego powietrza.

To był piękny, radosny, przedwiosenny spacer. I chociaż znowu zrobiło się zimno i ciągle pada deszcz, ja już mam w pamięci ten ciepły powiew wiatru :)

Mieszkańcy Zimy zostawili nam jakieś tajemnicze znaki, może to życzenia Wesołej Wiosny?Jeśli tak, to przekazuję je z przyjemnością!!!

Jeśli nie wejdziesz do lasu, to nic ci się nie przydarzy i nigdy nie zaczniesz naprawdę żyć*

2011-03-08T16:43:00.004+01:00

Na to przedwiośnie. Na czas, gdy chce się otworzyć wreszcie szeroko okno i gdy przychodzi ochota na porządki. Na ten stan, gdy myśl o diecie jest jak pierwsza obudzona i jeszcze niemrawa mucha. Na pragnienie, że może tej wiosny coś wreszcie uda mi się we mnie samej... zmienić, posprzątać, odważyć się, zacząć, zrezygnować, odpuścić?
Na takie właśnie dni mam ukochaną książkę. Bo choć towarzyszy mi od kilku lat na okrągło, to teraz właśnie jest jej najlepszy czas. "Biegnąca z wilkami" Clarissy Pinkoli Estes.

Nie jest to książka łatwa do przeczytania. I nie o 'przeczytanie' tu chodzi. Raczej o czytanie, wgłębianie się, rozmyślanie. O pracę, jaką wykonujemy. Tworzymy, a tworzywem jesteśmy my same.

Najlepiej, jak oddam głos samej autorce:

"Książka ta to zbiór opowieści o kobietach, opowieści, które posłużą jako drogowskazy w naszej podróży. Warto je przeczytać i przemyśleć, by mieć podporę w zdobyciu naturalnej wolności, miłości do siebie samych, do zwierząt, ziemi, dzieci, sióstr, kochanków i mężczyzn. Już teraz mogę powiedzieć, że bramy do świata dzikiej Jaźni są nieliczne, ale cenne. Taką bramą może być głęboka blizna w sercu, taką bramą mogą być długie dzieje życia. Jeżeli aż do bólu kocha się niebo i wodę, to jest to brama. Jeżeli się tęskni za życiem głębszym, pełniejszym, zdrowym, to jest to brama.
Zawartość książki została dobrana tak, by dodać śmiałości. Pragnę, by moja praca umocniła kobiety, które podążają swoją drogą, i te, które pokonują trudności napotkane podczas drogi po wewnętrznych krajobrazach, a także te, które borykają się ze światem i dla świata. Musimy walczyć, by nasze dusze rozwijały się w sposób dla siebie naturalny i osiągały naturalną głębię."

Na końcu książki, w Dodatku, autorka pisze także o samym sposobie na czytanie:

"Najlepiej traktować książkę jako materiał do przemyśleń ujęty w dwadzieścia dwie sekcje. Każda z nich jest odrębną całością.
(...) Ponieważ nie da się jej przeczytać ani w tydzień, ani w miesiąc, więc trzeba ją czytać dłużej i wnikliwiej. Każda czytelniczka może porównać swoje życie z proponowanymi przeze mnie rozwiązaniami, rozważać za i przeciw, pogłębiać swoje życie, powracać do książki i przez jej pryzmat przyglądać się swojemu dojrzewaniu.
Nie spieszcie się z czytaniem. Pisałam tę książkę bardzo długo i bardzo powoli. (...) Sądzę, że większość czytelników czyta ją właśnie tak, jak została napisana. Mały fragment, rozmyślanie, powrót."

Ja pierwszy raz przeczytałam szybko, prawie połknęłam tę książkę. Ale w pewnych rozdziałach zwolniłam, płakałam... Myślałam wtedy, że inne pewnie mnie mniej dotyczą. W kolejnym czytaniu znów płakałam - w innych miejscach... Mam miesiące, że boję się otworzyć. Ale wracam. I ciągle znajduję słowa otuchy, ścieżki, wskazówki.

Dostałam ją w prezencie. Ewo, kolejny raz dziękuję! Zawsze będę Ci bardzo wdzięczna!

Ostatnio uszyłam dla niej miękką okładkę. Teraz jest jeszcze bardziej moja :)

Szczerze polecam tę książkę. Warto spróbować.
........................
*tytuł posta jest cytatem z książki.

Clarissa Pinkola Estes
Biegnąca z wilkami. Archetyp Dzikiej Kobiety w mitach i legendach.
tłum. Agnieszka Cioch
Zysk i S-ka Wydawnictwo
Poznań 2001

Zmałpowane czyli Molly Monkey by mmmcrafts w mojej wersji :)))

2011-03-07T14:18:00.002+01:00

Jak tylko trafiłam kiedyś na tę cudowną małpkę natychmiast zapragnęłam ją uszyć! To prześliczny wzór, bardzo starannie opracowany i w dodatku zupełnie free :))) Mam ją z TEGO miejsca - cudowne rzeczy powstają na tym blogu. Jest też wersja bardziej kocia, ale tym razem jakoś małpka bardziej przypadła mi do serca.

Uszyłam ją dla mojej prawie trzyletniej brataniczki. Mam nadzieję, że będą się świetnie razem bawiły!

W oryginale w większości uszyta jest ze sztruksu. Na pewno dobrze się wtedy szyje, bo jest trochę sztywniejszy. Ja użyłam cienkiego i bardzo miękkiego materiału, bo kolor był idealny. Ale szyło mi się średnio, zwłaszcza po łukach, przez co głowa daleka jest od doskonałej krągłości - co wyszło po wypchaniu :)

Małpka jeszcze płaska:

Szczegóły pyszczka najpierw przykleiłam przy pomocy papieru do aplikacji a potem przyszyłam ręcznie.

Moim ulubionym detalem są buciki - szyje się je łatwo i wychodzą urocze! Będziecie się śmiać, ale ponad pół godziny dobierałam do nich guziczki....

Ponieważ to jeszcze zima, małpka dostała ciepłą czapkę z pomponem i szalik. Dzięki temu będzie mogła towarzyszyć swojej małej przyjaciółce na spacerach :)

Małpka aż zachęca, żeby uszyć dla niej więcej ubranek i jeszcze jakieś gadżety. Autorka projektu podała link do grupy na Flickr, gdzie są inne małpki z tego wykroju. Można sobie pooglądać i się poinspirować :)

Pudełeczko z wiosną :)

2011-02-21T11:55:00.004+01:00

Znowu zrobiło się śnieżnie, mroźnie i po prostu - zimowo. Ech, ta tegoroczna zima bawi się z nami i drażni. Już udawała, że sobie poszła, a to, jakby nie patrzeć, luty. Mój mały synek pocieszył mnie, ofiarowując mi małe pudełeczko z wiosną.

Uwielbiam na nie patrzeć :)))

Kocie inspiracje

2011-02-17T21:50:00.001+01:00

Dziś jest Międzynarodowy Dzień Kota :) I z tej szlachetnej okazji pozbierałam kilka moich ulubionych kocich motywów, wyszperanych w przepastnych zasobach sieci.

Przede wszystkim z japońskich patchworkowych gazetek:

Nie może zabraknąć też Tildy, chociaż kot nie jest tam motywem tak częstym jak króliczki i misie:

A ostatnio znalazłam kilka przeuroczych wręcz kotów powstałych ze skarpetek. Do tej pory jakoś te skarpeciaki mnie nie brały, no ale zmieniłam zdanie, jak znalazłam takie cuda:

Ten ostatni to mój zdecydowany faworyt!!!

A to Panna Koteczka, którą kiedyś uszyłam dla pewnej małej dziewczynki:

Oj, przydałby się jakiś kotek dla mnie samej... Po cichutku marzę o rosyjskim niebieskim.... może kiedyś się uda? Popatrzcie, czyż nie są piękne?

Pogłaszczcie ode mnie Wasze kotki!

Tak bardzo już tęsknię za wiosną...

2011-02-10T14:36:00.001+01:00

Zima wprowadziła mnie w jakiś taki stan hibernacji i psychicznego odrętwienia. Ze zdumieniem zobaczyłam, że to już dwa miesiace minęły, odkąd pisałam tu ostatni raz! A mimo to zaglądacie do mnie .... Bardzo Wam za to dziękuję!!! Dziękuję za wszystkie ciepłe słowa, świąteczne życzenia a także gorąco witam nowe czytelniczki :)
Bardzo , bardzo już tęsknię za wiosną! Ostatni, tak niezwykle ciepły tydzień, wlał we mnie nadzieję. I chociaż znowu dziś trochę w nocy przymroziło, to jednak w dzień, w słoneczku, jest całkiem ciepło! Dokładnie przyglądam się ziemi w mijanych ogródkach, wypatruję pierwszych odważnych kiełków. Wystawiam policzki do słońca, uzupełniam niedobory światła. Chwytam pierwsze nuty cieplejszych powiewów wiatru, pachnące ziemią i niosące świergot ożywionych wróbelków i sikorek. I czekam, czekam...

A na moim kuchennym parapecie wesoło zielenią się młodziutkie słoneczniki, uratowane przez zjedzeniem. Spoglądam na nie i się uśmiecham. Jeśli macie w domu kiełkownicę, teraz jest świetny moment, żeby sobie o niej przypomnieć!

Przyznaję się, że czapeczki z poprzedniego posta nie zrobiłam jeszcze. Nawet nie kupiłam włóczki. Ale podejmę próbę, bo potrzebuję czegoś nowego na te ostatnie zimowe tygodnie.
Tymczasem pokazuję sweterek, który zrobiłam synkowi. Pokazuję z dumą, bo ostatni raz sweter na drutach robiłam chyba z 10 lat temu! Zależało mi na tym, żeby rękawy były dość blisko ciała. Nie znalazłam gotowego wzoru na jego rozmiar, więc powstała jakaś taka kompilacja różnych wzorów i gotowego sweterka, który mierzyłam i robiłam wg jego wymiarów. Było trochę prucia, zwłaszcza przy główkach rękawów, a plisę dekoltu prułam i robiłam dwa razy. Ale wyszło i młody bardzo fajnie się prezentuje. Włóczka jest świetna, mieszanka wełny i akrylu, miękka i lekka. Bardzo dobrze się z niej robiło, piorę w pralce używając programu do prania wełny, szybko schnie.

Pasy z przodu i z tyłu są takie same.

Dekolt jak za pierwszym razem nabrałam na druty i zrobiłam pliskę to się okazało, że głowy się przez to NIE DA przełożyć :D

Widok na główkę rękawa :)

Na tym zdjęciu chyba najlepiej widać kolory. Szaroniebieskie pasy, reszta jest z melanżu tego samego szaroniebieskiego z granatem. Kolory takie 'dżinsowe', bardzo podobają się młodemu.

Myślałam, że będzie w nim chodził do szkoły, ale po pierwszym razie zaciągnął gdzieś nitkę i stwierdziłam, że jednak szkoda tyle pracy.... więc ma na wyjścia z mamusią :)))

Jaka śliczna czapeczka!

2010-12-09T13:23:00.000+01:00

Tę cudną czapeczkę znalazłam ostatnio w sieci. Zauroczyła mnie totalnie! Podobają mi się takie nawiązania do mody lat 20 poprzedniego stulecia.

Myślicie, że pasowałaby do mojej czerwonej torebki z pomponami? Szara np? Bo czerwona to już by było za dużo...
No i problem, bo ja nie jestem 'szydełkowa'. Tzn umiem słupki, półsłupki i takie tam, ale nic takiego konkretnego, co ma mieć jakiś rozmiar, jeszcze nie robiłam.......
Schemat nie wydaje mi się jakiś tragiczny:

Muszę to rozgryźć. No, już po świętach, bo z czasem teraz krucho. I jeszcze w każdej wolnej chwili usiłuję zrobić synkowi sweterek na drutach. Już przód mam :)

Jejku, ale ta czapka fajna!

Chusteczniki, chusteczniki...

2010-12-08T07:35:00.003+01:00

Szyłam na zamówienie jakiś czas temu i już mogę pokazać :)

Delikatna , romantyczna kanapa- chustecznik, do pastelowej łazienki:

Bardzo fajnie wyszła, kobieco i delikatnie, nie mogłam się na nią napatrzeć :)

Druga jest ze świątecznym motywem kwiatów poinsecji:

Ta pojedzie do Anglii i przerabiałam wykrój, bo Anglicy, wiadomo - wszystko mają inaczej. Pudełka z chusteczkami jak się okazało też ;) Nie mam takiego, więc do zdjęcia nałożyłam ją na nasze, tyle, że lekko tu i ówdzie nadgniecione... dlatego też nie układa się tak jak powinna.

A teraz rozwiązanie pomarańczowej zagadki :)
Co to będzie?

Byłam pewna, że ktoś rozpozna kolejny chustecznik z nagietkiem! Ale nie :) A tak wyszło:

Tak jak poprzedni, ten też ma ręczne aplikacje i cały jest ręcznie pikowany. Chciałam zrobić w innych kolorach, ale koniecznie miał być właśnie szaro-pomarańczowy. Więc poszalałam z pikowaniem, przy okazji odkrywając, że jeden naparstek to stanowczo za mało i muszę sprawić sobie jeszcze taki specjalny, na wskazujący palec lewej ręki. Bo ręczne pikowanie podoba mi się coraz bardziej!

Kolorowa Książeczka Klary

2010-12-06T16:00:00.001+01:00

Zostałam poproszona o uszycie książeczki dla pewnej młodej damy, na jej pierwsze urodziny. Książeczki podobnej do tej, jaką uszyłam dla Tymka. Tylko koniecznie z literką K - jak Klara.
Ponieważ w tamtej wersji paneli było 6 to dadając literkę musiałam jeszcze coś wymyślić do parzystej liczby... no i żeby pasowało stylistycznie do reszty. Myślałam i myślałam i wymyśliłam kaczuszkę. No i zamiast rybki - pszczółkę :)
Wszystko razem ułożyłam i pozszywałam w postaci książki z odwracanymi stronami, zawiązywanej tasiemką.

Najpierw do Klary uśmiecha się słoneczko

które czasem chowa się za chmurką

Łódeczka odważnie pokonuje nawet największe fale!

Mały motylek przyleciał odwiedzić kwiat słonecznika

Zabiegana biedroneczka

I zapracowana pszczółka

Na drzewie rumieni się jabłuszko

z niespodzianką ;)

A nieśmiała kaczuszka zerka zza krzaczka

Wszystkiego Najlepszego Klaro!!!

...................................................
Wszystkie elementy książeczki uszyłam na podstawie książki " Sodt og Blodt" autorstwa Anne-Pia Godske Rasmussen.

Kwa kwa!

Czerwona torebka, taka śmieszna :)

2010-11-26T15:05:00.001+01:00

Listopad się już kończy i ze zdumieniem muszę przyznać, że to był bardzo fajny listopad :) Było ciepło. Było słonecznie, a jak nie było to przynajmniej mało padało. W ogóle było dużo światła w tym miesiącu. I mróz przyszedł dopiero wczoraj. Powiesiłam słoninkę sikorkom i od wczoraj odwiedzają mnie na oknie w kuchni, towarzysząc mi przy herbatce i szyciu :)

Mróz i śnieg zapowiadają już od kilku dni, a ja uświadomiłam sobie, że po prostu nie mam torebki na zimę.... straszne uczucie, wiadomo. No i z mojego czasu wykroiłam trochę na uszycie torebki, którą znalazłam w internecie i od roku prawie jej zdjęcie towarzyszy mi w katalogu o nazwie 'inspiracje'. Torebeczka jest specyficzna, ale dojrzałam wreszcie nie tylko do jej uszycia, ale także do jej posiadania i używania - pewnie wiecie, o co chodzi. No i dziś była inauguracja. I muszę przyznać, że czułam się z nią świetnie i szłam sobie miastem z uśmiechem myśląc o nadchodzącej zimie :)))

Zdjęcie w przedpołudniowym słoneczku:

A tutaj zdjęcia oryginału. Zachwyciło mnie użycie tweedu, kropeczek na podszewce, pomponiki, forma.... słowem - wszystko :)

Wykrój trzeba było sobie narysować, na szczęście cyfry były arabskie hihi

Zrobiłam tylko jedną zmianę, a mianowicie dodałam zapięcie, ponieważ jednak musiała być mimo wszystko praktyczna. Uszyłam taką patkę, zapinaną z jednej strony na magnesik

I koniecznie kropeczki na podszewce

Ha! Zimo, nadchodzę! :)))

Jesienna kanapa i początek czegoś :)

2010-11-11T00:18:00.002+01:00

Może nie codziennie, ale zgodnie z postanowieniem szyję i dzielnie stawiam czoła listopadowi :)

Powstała jesienna kanapa - chustecznik. Dałam do niej dwa z moich najulubieńszych materiałów. Zwłaszcza ta gruba, fakturowa bawełna mnie zachwyca. Mam słabość do plastycznych, wypukłych tkanin...

Ktoś ma może ochotę? :)

I jeszcze mała zagadka! Ciekawe, czy domyślacie się, co z tego będzie?

Listopadowe szycie

2010-11-07T01:10:00.000+01:00

Listopad... Co jest w nim takiego, że chciałoby się już grudnia? Nie powinnam narzekać, wiem, bo ciepło i wiatr, a ja uwielbiam wiatr jesienią :) A jednak wszystko we mnie woła o więcej światła!!!
Postanowiłam stanowczo, że moim sposobem na listopad będzie szycie. Zdecydowanie więcej niż 20 minut dziennie. Codziennie.
Zobaczymy...

Na razie powstały drobne prezenty. Jesienne etui na chusteczki:

I zestaw prezentowy dla świeżo upieczonej nastolatki - kosmetyczka i pasujące etui chusteczkowe. Trafiłam na świetną tkaninę, jeans powleczony warstwą kolorowego brokatu. Niby ciemne i nie narzucające się, a jednak błyszczące :) W dodatku bardzo fajnie się z tego szyło:

A w środku jasno i wesoło:

No i do kompletu chustecznik:

Nie bardzo to da się pokazać na zdjęciach, ale ten materiał mieni się przy każdym ruchu wszystkimi kolorami tęczy :)

Następne listopadowe robótki w trakcie!

Candy - wynik losowania :)

2010-11-02T17:48:00.008+01:00

Bardzo chciałam wszystkim uczestniczkom podziękować za wspólną zabawę! Było mi niezwykle miło czytać Wasze komentarze, w których dzieliłyście się wspomnieniami i nadziejami związanymi z szyciem :)

Rozwiązanie tak późno, za co przepraszam, ale obiecałam młodszemu synkowi, że to on wyciągnie ten szczęśliwy los, a miał dziś dużo popołudniowych zajęć. Ale wreszcie przyszedł, z uśmiechem i zamkniętymi oczami pomieszał w kubeczku i wyciągnął swoją dziewięcioletnią rączką :

Bardzo, bardzo serdecznie gratuluję!!! Mam nadzieję, że zachęcona lekturą, uszyjesz nie tylko woreczki na lawendę, ale dużo innych, wspaniałych rzeczy :)
I oczywiście poproszę Cię o adres na maila!

I jeszcze chciałam szczególnie podziękować za cudowne, zabawne i wzruszające historie

Anaberry
Evelinie
Haftowanym Prezentom
Karolinie - Karolino, proszę skontaktuj się ze mną!
Kasi InoIno
Kinnce
Rossali
Wełnianej Skarpetce

W najbliższym czasie przygotuję dla Was małą niespodziankę :D

Poduszeczka z misiem - jak wyszło

2010-10-19T12:05:00.001+02:00

Trochę czasu minęło i pewnie już nie pamiętacie początków poduszeczki z misiem...
Tymczasem poduszeczka powstała i cieszy już dawno małą właścicielkę. Kończyłam ją w wakacje i jakoś nie zrobiłam zdjęć. Ale na szczęście dostałam niedawno kilka i mogę Wam pokazać gotową :)

Poduszka ma motyw misia- aniołka wyszyty techniką redwork, sukienka to ręczna aplikacja. Cały wierzch jest ręcznie pikowany.

Tutaj trochę wykadrowałam zdjęcie, żeby pokazać, że jedna z ramek jest taka odstająca, co nawiązuje do przestrzennych falbanek sukienki:

Do kompletu zrobiłam jeszcze literki, które wesoło wiszą nad łóżeczkiem dziewczynki

Zdjęcia trochę nie oddają kolorystyki, materiały są bardziej różowe niż koralowe, tło poduszki z szarego lnu.

Jak szyłam woreczki na sztućce - tutorial

2010-10-15T23:18:00.002+02:00

Na prośbę przyjaciółki, która dowiedziała się, że w czasie szycia woreczków na sztućce robiłam zdjęcia :) Zmobilizowałam się i oto mój pierwszy tutorial na blogu!

Mój woreczek gotowy miał wymiary 8cm na 17cm. Wstążka przyszyta jest na stałe, dzięki temu łatwo się zawiązuje i nie zsuwa się w używaniu. Woreczki były dość wąskie, dlatego tak kombinowałam, żeby nie przeszywać zawiniętego, górnego brzegu. I w ogóle bardzo nie chciałam, żeby na wierzchu było widać szew. Uzyskałam to, stosując termoprzylepną taśmę do podklejania dołów zasłon i spódnic. Tę konkretną miałam z IKEA, była kupiona w komplecie z zasłoną, do samodzielnego jej skrócenia. Ta taśma nie była na papierze, ale z tą papierową też oczywiście to działa.

Na uszycie jednego woreczka potrzebowałam prostokąt tkaniny o wymiarach 18cm na 21cm ( w tym są już zapasy na szwy) , kawałek termoprzylepnej taśmy szer. ok 1-2cm i długości 18cm oraz wstążkę szer 11mm a długości 50cm.

Wstążkę składamy na pół, prawą stroną do środka, złożenie zabezpieczamy szpilką.

Ponieważ używałam termoprzylepnej taśmy bez papieru, nie mogłam jej jeszcze przyprasować. Dlatego najpierw przyszyłam ją ściegiem owerlokowym ( można oczywiście zwykłym zygzakiem), przykładając wzdłuż krótszego brzegu na górze, po lewej stronie tkaniny. Gdybym miała tę na papierze, najpierw pasek dł.18cm przyprasowałabym po lewej stronie na górnym, krótszym brzegu, potem oderwałabym papier, a potem jeszcze obrębiła brzeg, żeby, nawet po zaprasowaniu, materiał się nie strzępił.
Ponieważ szyłam tych woreczków kilkanaście, nie pocięłam taśmy, tylko szyłam podkładając kawałki materiału jeden za drugim.

A potem wszystko pocięłam:

Teraz trzeba złożyć prostokąt wzdłuż na pół, taśma jest na górze. Od górnej krawędzi odmierzamy 8cm i zaznaczamy to miejsce małym nacięciem. Tutaj przypniemy złożoną wstążkę.

Robimy to wsuwając do wnętrza woreczka wstążkę złożeniem na zewnątrz, układając je na linii szwu.

Kiedy zszyjemy woreczek, wstążka zostanie automatycznie wszyta. Przypinamy dobrze szpilkami i przeszywamy. Ja do wszystkich szwów używałam ściegu owerlokowego, bo on zszywa i obrębia równocześnie. Ale jeśli maszyna nie ma takiego, to trzeba najpierw zszyć zwykłym prostym ściegiem a potem obrębić zygzakiem.

Teraz powstały szew przesuwamy tak, żeby znalazł się pośrodku tyłu woreczka, układamy dodatek na szew na jedną stronę i spinamy dół szpilkami:

Przeszywamy jak poprzednio.

I to już koniec szycia!
Teraz trzeba wywinąć górny brzeg woreczka tak, żeby taśma termoprzylepna znalazła się między dwoma warstwami tkaniny i tak, żeby wywinięcie miało wysokość 4cm

Delikatnie przyprasowujemy żelazkiem w środku, żeby trochę się przykleiło i nie przesuwało przy wywijaniu na prawą stronę, ale nie za mocno, bo może trzeba będzie poprawiać. Przewijamy, dokładnie ale delikatnie wypychamy rogi. Sprawdzamy, czy wywinięcie ma wszędzie 4cm. Teraz możemy mocno sprasować żelazkiem, ale UWAGA na wstążkę! Ja użyłam atłasowej, taka od gorącego żelazka się topi, więc trzeba ostrożnie.

Tak wygląda gotowy woreczek

I od razu zrobiłam próbę z nakryciem

Takie woreczki można oczywiście uszyć i użyć do czego się chce, np. do zapakowania drobnych prezentów. Metoda z taśmą termoprzylepną ma sens przy woreczku wąskim, bo gdy jest duży i szeroki to bez problemu można sobie to wywinięcie przeszyć.

Mam nadzieję, że opis jest przejrzysty. Gdyby ktoś korzystał i coś byłoby niejasne - z chęcią wytłumaczę :)

Wesołego szycia!

Zapraszam na CANDY :)

2010-10-08T16:40:00.001+02:00

Bardzo podoba mi się idea blogowych candy. I zapragnęłam też zrobić swoje :) A że przed nami długie jesienne wieczory, co może je wypełnić lepiej niż oddanie się swojej pasji? Tak więc na ten trudny czas chciałabym obdarować miłośniczkę szycia taką oto książką:

Książka przeznaczona jest raczej dla osób początkujących, a w każdym razie dla amatorek szycia. Niech mówi sama za siebie:

Czego możecie się spodziewać? Rzut oka na spis treści:

Opisy wykonania różnych detali są dość przejrzyste, przy każdym jest czytelny rysunek. Dla przykładu opis wszywania kołnierza z oddzielną stójką:

Zasady są proste. Spośród wszystkich osób, które pod tym postem zamieszczą komentarz, a w nim chęć posiadania tej książki i koniecznie kilka słów o początkach swojej szyciowej przygody, wylosuję jedną, która zostanie jej posiadaczem. Jeśli jeszcze nie szyjesz, nie szkodzi! Napisz, czemu chcesz zacząć :) Posiadanie bloga nie jest wymagane :D

W losowaniu będę brała pod uwagę komentarze napisane do końca miesiąca, tzn te z 1 listopada już nie! Wyniki losowania 2 listopada 2010 :)))

Zapraszam do zabawy!

I jeszcze trochę wspomnień...

2010-10-06T11:03:00.000+02:00

W te wakacje udało mi się pierwszy raz po wielu latach znowu zobaczyć morze :) A także wreszcie zobaczyć ruchome wydmy w Słowińskim Parku Narodowym. Marzyłam o tym odkąd przeczytałam o nich w podręczniku do geografii w czwartej klasie..... Wspominam sobie teraz te niezwykłe widoki i myślę , że nasze marzenia musimy spełniać sami, bo kto zna je lepiej od nas?

A na wyjazd, z myślą o nadmorskich wiatrach, zabrałam taki oto komplecik:

Kamizelkę z kapturem uszyłam już kilka lat temu, korzystając z wykroju kurtki z burdy (12/99), kapelusik powstał tuż przed wyjazdem. Przerobiłam trochę podobny, znaleziony w necie wykrój, wzorując się na kapelusikach modnych w Japonii. Fascynują mnie te niezwykle oszczędne w formie i niewiele pokazujące twarz kapelusze! Kratka trochę szaleje, szyłam z baaardzo małej resztki po kamizelce, ale co tam! Na wakacje nad morze komplet był idealny:)

Wiosenno - letnie wspomnienia szyciowe III

2010-10-04T09:38:00.002+02:00

W maju mój młodszy synek przystępował do Pierwszej Komunii Świętej. Obiad dla gości przygotowywaliśmy sami, tym bardziej chciałam, żeby oprawa była odpowiednia :)

Wymyśliłam sobie kolory srebrzysty i zielony. Pasowały do okazji a ja miałam śliczny szaro-srebrny materiał, akurat jak znalazł.

Dzięki pomocy i wsparciu mojej koleżanki powstały zaproszenia:

Praca z papierem była nie lada wyzwaniem! Jeszcze raz bardzo dziękuję Ci Magdo za Twoją nieocenioną pomoc!
Zaproszenia zostały rozesłane a ja zabrałam się za szycie. Dla każdego uczestnika podkładka pod talerz:

a zamiast kółek do serwetek uszyłam specjalne woreczki, na serwetki i sztućce:

Dla najmłodszej uczestniczki uszyłam jeszcze śliniaczek:

I tu przystaję zasmucona i nadal trochę załamana... Otóż nie zrobiliśmy zdjęć przygotowanego stołu!!! Byliśmy tak przejęci i zakręceni, że uświadomiliśmy sobie to zdecydowanie za późno. Trudno się mówi, ale nie można było tego tak zostawić. Więc kiedy już trochę ochłonęliśmy zrobiłam malutką aranżację. Nie jest to to samo, ale jakaś pamiątka jednak będzie :)

I zbliżenie na nakrycie:

Na każdym nakryciu leżała wizytówka, która równocześnie była menu. A na stole stały szklane naczynia z żółtymi bratkami i paprocie obłożone przywiezionym z lasu mchem. Było uroczyście, wiosennie i bardzo ładnie. Musicie uwierzyć mi na słowo...

Oczywiście nie mogę sobie darować więc na koniec jeszcze śliniaczek w akcji :)))

CDN

Wiosenno - letnie wspomnienia szyciowe II

2010-10-01T08:35:00.001+02:00

Dziś kolej na mniejszą formę. Umilające życie drobiazgi. Wszystko to prezenty, dowody wdzięczności, podziękowania :)

Ostatnio robiące furrorę chusteczniki - kanapy:

Oraz zestawik dla miłośniczki robótek - igielnik (już kiedyś takie pokazywałam) i poduszeczka na szpilki:

Poduszeczka ręcznie pikowana :)

CDN!

Wiosenno - letnie wspomnienia szyciowe

2010-09-30T09:34:00.019+02:00

Pozbierałam i przejrzałam zdjęcia moich szyciowych dokonań wiosenno - letnich. Okazuje się, że jest tego więcej, niż pamiętałam! Chyba nie potrafię zgrabnie pokazać tego w jednym poście, więc podzieliłam sobie tę przyjemność :)

Latem moja mała brataniczka razem ze swoimi rodzicami wybierała się na wesele. Uszyłam dla niej sukienkę-bombkę z ciemnoturkusowej tafty.

Całą sukienkę podszyłam podszewką z bawełnianego batystu, bo tafta jest jednak dość szorstka i w upał bawełna milsza do ciała:

Mama Idy wybierała się w kremowej sukience na ramiączkach, więc postanowiłyśmy uzupełnić ją bolerkiem

I małą kopertówką

Wykroje na sukienkę i bolerko pochodzą z 'burdy', lekko przeze mnie zmodyfikowane. Na kopertówkę nic odpowiedniego nie znalazłam, więc musiałam sobie poradzić sama :) Muszę wyznać, że szycie z tego rodzaju tafty było dla mnie wielkim wyzwaniem od strony technicznej. Jak widać nie jest ona po prostu gnieciona, tylko jakby nierównomiernie splisowana. Problem polegał na tym, że skroiłam takie, a pod ciepłem żelazka, w trakcie podklejania fizeliną i w ogóle w trakcie prasowania, te zagniecenia się podnosiły i rozprostowywały........ ojej, działo się! Ale jakoś to okiełznałam a w efekcie wyszło całkiem nieźle :)

I jeszcze dla Idy uszyłam z tego samego wykroju sukieneczkę bardziej na co dzień i kapelusik do kompletu. Dostała ten zestawik jako prezent na swoje drugie urodziny. Słodko wygląda, prawda?

Trochę detali:

CDN :)

Witajcie jesienią!!!

2010-09-24T08:19:00.010+02:00

Ostatnio na moim blogu zachwycałam się świeżą zielenią wiosennych drzew - a tu już jesień... Koniec wiosny i lato przeminęły mi jakoś tak szybko! Pierwsza Komunia młodszego synka, matura starszego a potem wakacje, wakacje! Działo się dużo i szybko. Ale z początkiem jesieni przyszedł większy luz i spokój. Zaczął się nowy rok szkolny, nasz świeżo upieczony student właśnie się przenosi do akademika i już trochę przywykłam do tego, że przed nami zupełnie nowy etap życia...

W międzyczasie udało mi się uszyć trochę różności, w miarę czasu i odszukania zdjęć postaram się wszystko zaprezentować. Ale dziś chciałam pokazać dwa śliniaczki, które uszyłam wczoraj dla mojej brataniczki z okazji początku jesieni.

Śliniaczki wierzchnią warstwę mają z frotki, tył i aplikacje z bawełny. Koniecznie musiałam zrobić coś w jesienne listki :D

A do wczorajszej, jesiennej już przecież kolacji, upiekłam drożdżowe bułeczki, rzecz jasna w kształcie listków :)))

Przepis na nie pochodzi z "Wielkiej Księgi Chleba", gdzie nazywane są bułeczkami brydżowymi. Są pyszne, mięciutkie i pulchne, lekko słodkawe, dzięki czemu pasują do wszystkiego i baaardzo smakują dzieciom. Robi się je dość łatwo, chociaż długo, ponieważ, aby uzyskać charakterystyczny, pulchny i 'drobnobąbelkowy' miąższ zarabia się ciasto zimne i długo rośnie, najlepiej w chłodzie. Ale zapewniam, że warto poczekać!

Dla zachęconych :) podaję przepis.

680 g mąki pszennej
15 g soli (najlepiej grubej, niejodowanej)
15 g świeżych drożdży
400 ml zimnego mleka
4 łyżeczki cukru
60-70 g masła ( zimnego i pokrojonego w kostkę)
1 średnie, lekko ubite jajko

Mąkę przesiać, wymieszać z solą, rozetrzeć z masłem (podobnie, jak na kruche ciasto). Drożdże pokruszyć, zasypać cukrem, rozetrzeć i rozprowadzić kilkoma łyżkami mleka. Do mąki wlać od razu papkę z drożdży ( nie czekać aż urosną), jajko i dolewając mleko wyrabiać ciasto. Powinno być dość luźne, ale nie lepkie. Czasem wystarczy trochę mniej mleka, więc lepiej wlewać je stopniowo. Wyrabiać ciasto 10 min. Czystą i suchą miskę bardzo lekko posmarować olejem i włożyć wyrobione ciasto, obracając je parę razy, żeby pokryło się cieniuteńką warstwą tłuszczu. Dzięki temu ciasto rosnąc nie przykleja się do miski. ( Nauczyłam się tej prostej metody z "Wielkiej Księgi Chleba" i jest po prostu genialna!) Miskę przykryć pokrywką lub wilgotną ściereczką. Zostawić do wyrośnięcia w chłodnym miejscu na 2 - 2,5 godź. Po wyrośnięciu lekko przebić, ale nie deformować kuli, żeby bułeczki miały ładną powierzchnię. Teraz można już formować dowolne bułeczki. W oryginale ciasto należało podzielić na 36 malutkich kawałeczków i uformować owalne bułeczki. Ja rozwałkowałam kulę na dość gruby placek i miską wycięłam takie jakby liście i nacięłam nożyczkami. Wyszło mi ich 24. Już uformowane ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i dać im rosnąć 30 do 45 min.
Piekarnik nagrzać do 225-230 stopni. Bułeczki przed włożeniem posmarować mlekiem. Ja użyłam skondensowanego, niesłodzonego mleka. Jest tłustsze i ładnie się dzięki temu błyszczą. Najpierw piec 5 min, potem obniżyć temperaturę do 200 stopni i piec jeszcze 5 - 10 min, w zależności od wielkości bułeczek. Studzić przykryte ściereczką , wtedy skórka robi się mięciutka :) Bułeczki pyszne są świeże, jak zostaną to najlepiej je zamrozić.
Smacznego!

No i cudownej jesieni dla wszystkich!!!

Wiosenni łowcy roślin

2010-05-28T10:22:00.001+02:00

Maj w tym roku taki niemajowy jest, ale w końcu robi się ciepło i bardziej słonecznie! Liczę więc na bardziej regularne wycieczki. W ostatni weekend wybraliśmy się na coroczne poszukiwanie kwiatów obuwika pospolitego. Tym razem mieliśmy trochę problemów z ich namierzeniem ale udało się. I to w ostatniej chwili, bo wyraźnie trafiliśmy na koniec kwitnienia. Trudno się wstrzelić tak, żeby były w pełnym rozkwicie akurat w dni wolne :D

Przepiękne są pofalowane jurajskie pola!

W wielu miejscach stoi woda a grunt jest bardzo nasiąknięty. Trzeba było uważać, bo błoto było prawie jak w Bieszczadach!

Las ciągle jeszcze ma wiosenne odcienie. Latem robi się po prostu zielony.

A oto nasz bohater - storczyk obuwik pospolity w pełnej krasie :)

Ciągle mnie zaskakuje, jak duży jest ten kwiat! I jak doskonale potrafi schować się na tle zeszłorocznych liści! Trzeba uważać, żeby go niechcący nie rozdeptać mimo, że od ziemi odstaje na mniej więcej 40-50cm!

W tym roku zauważyłam też polankę małych, ślicznych, białych gwiazdeczek. Jakoś nigdy wcześniej nie zwróciłam uwagi na tego kwiatka. Poszukałam i już wiem, to siódmaczek leśny. Jaka wdzięczna nazwa! Zupełnie jak jej właściciel.

A w ten weekend planujemy znowu kwietne łowy! Oby pogoda dopisała!!!

Majowa BURDA - ale retro :)

2010-05-24T14:11:00.000+02:00

Czasem tak jest, że nie mam zupełnie czasu na internet. A czasem po prostu nie mam potrzeby pisania niczego. Ostatnio oba te przypadki nałożyły się, przeplotły no i... cisza.

Ale nagle zatęskniłam :) Może sprawił to widok błękitnego nieba? W przerwach między chmurami, ale jednak! No i wczoraj udało się naładować akumulatory w lesie - niesamowite, całą wycieczkę nie padało!!!

Chciałabym podzielić się z Wami moją radością. Otóż teściowa sprawiła mi cudowny i zupełnie niespodziewany prezent. Jest to kilka egzemplarzy miesięcznika "BURDA" z.... 1971 roku!!! Weszła do biblioteki, bo szukała jakiejś książki a tam gazetki leżą. Spytała. Bibliotekarka mówi, ze za symboliczną złotówkę na rzecz biblioteki, ludzie różne książki i gazety przynoszą, może komuś się przyda. Ha! Teściowa wzięła co było bez chwili wahania. Żałowała tylko, że może jakby się wcześniej wybrała to byłyby nowsze. A ja , zupełnie wniebowzięta, spokojnie wytłumaczyłam, że nowsze to ja mam, a te to właśnie skarb największy!!!

Nie wszystkie mają wykroje, ale większość ma. Więc może kiedyś je wykorzystam. Już sama taka możliwość sprawia mi wielką frajdę :)

A ponieważ właśnie mamy maj, to przedstawiam kilka fotek sprzed lat.

Okładka

Po przejrzeniu dochodzę do wniosku, że niektóre modele wyglądają zupełnie współcześnie

albo takie

Tę sukienkę włożyłabym bez wahania, gdybym miała taką figurę:

A tutaj buciki na koturnie. Prawie identyczne jak moje :)

No, ale jednak lata 70 miały detale krojów, które teraz już są nie do przyjęcia...

Hehe, pamiętam mamę w bluzeczce z takim kołnierzykiem

Moda dla najmłodszych:

Bardzo zaskoczyła mnie propozycja aplikacji na trykotowe letnie bluzeczki! Właściwie cały artykuł mógłby ukazać się i dziś. Trochę inne makijaże i fryzury... właściwie to nawet fryzury mogłyby zostać:

A na koniec dowód na to, że klasyczna elegancja zawsze jest na czasie!

Niesamowite, prawda?

Z życia szkolnego

2010-04-21T13:34:00.008+02:00

Wczoraj mój synek ( lat 8 i pół) przyniósł mi po pobycie w szkolnej świetlicy taki oto pliczek kartek:

Panie ze świetlicy, nie mogąc sobie poradzić z szalejącą młodzieżą, stosują stare jak świat uspokajacze. Oczywiście kolega pisał podobne, tylko innej treści. To, rzecz jasna, nic niezwykłego nie jest. Czemu o tym piszę? Bo wręczając mi to w domu powiedział: "Spytałem panią, czy mogę sobie to wziąć na pamiątkę?" Zaskoczyło mnie to, że najzwyczajniej w świecie ma do tego dystans i to zabarwiony poczuciem humoru....

Ortografia nawet nawet . Ciągle walczymy z brakiem ogonków w 'ą' i 'ę' :)))

Króliczek w jeansowych ogrodniczkach

2010-04-16T12:22:00.001+02:00

Chciałam obdarować dwuletniego chłopczyka i pomysł na tildowego króliczka nasunął mi się właściwie natychmiast. Może dlatego, że Silanna pokazywała ostatnio u siebie zjawiskowe wręcz króliczki. No a spodnie to już zdecydowanie zainspirowane jej dokonaniami :)
Zabawka ma ok.40cm, to jest mój pierwszy tak duży króliczek. Poprzednie były prawie dwa razy mniejsze! Ale zauważyłam, że im mniejsze dzieci, tym większe zabawki lubią. Może potrzebują mieć duuużo do przytulania?

Guziczki na spodenkach naszyłam, ale i tak zdejmuje się je bez problemu, bo są o wiele za szerokie i ściągnięte w pasie gumką. W sposobie przyszycia łapek zrobiłam małą innowację. Zaokrągliłam wykrój w górnej części i szyjąc wykończyłam ze wszystkich stron a łapki przyszyłam do boków guzikami. Dzięki temu króliczek może nimi ruszać.

Mam tylko nadzieję, że nie zostaną zbyt szybko oderwane... :)

Fioletowa wymianka przedświąteczna

2010-04-08T15:08:00.010+02:00

Najpierw chciałam gorąco podziękować za świąteczne życzenia! Tak się złożyło, że spędziłam te dni z dala od komputera, ale myślałam o Was ciepło i świątecznie w moim sercu :)))

A nadrabiając chciałam pokazać Wam efekty wymianki ze SweetCandyDreams.
Zapragnęła chustecznika - kanapy, najlepiej w kolorze fioletowym. A ja, oglądając na Jej blogu przepiękną biżuterię, także zdecydowałam się na kolor fioletowy, czyli wisiorek z ametystem. I tak wyszła nam fioletowa wymianka :)

Kanapę postanowiłam ozdobić romantycznymi motywami z haftu krzyżykowego. SweetCandyDreams się spodobała :)

W zamian dostałam najpiękniejszy wisiorek na świecie!!! Jest delikatny i filigranowy, ale pełen formy i głębi. Po prostu cudo! Dziękuję!!!

Czyż nie jest piękny? ( zdjęcie autorki wisiorka).

Nareszcie wiosna!

2010-03-22T14:22:00.004+01:00

No i się doczekaliśmy :) U mnie co prawda raczej kalendarzowa jeszcze ta wiosna, ale cieplej zdecydowanie, słoneczka też dużo, dużo więcej. Więc tylko patrzeć, jak się zazieleni.

A z radosnej okazji rozpoczęcia tej cudownej pory uszyłam sobie w prezencie nowy breloczek do kluczy. Adekwatny :D

Nie jest bardzo malutki, ma 4,5 x4,5cm, ale za to wypikowany ręcznie! Bardzo się z niego cieszę, taki milutki drobiazg, zdecydowanie częściej powinnam się tak obdarowywać :D

Zdjęcie zrobione jest w trakcie naszej wczorajszej wyprawy do ulubionego lasu. Szukaliśmy wiosny, ale jeszcze tam nie dotarła. Jedyne kolory to srebro bukowych pni i zgaszony brąz zeszłorocznych liści. Jedyne plamki zieleni to kępki mchu.

Moje młodsze dziecię miało używanie! Pierwszy spacer po kolejnym przymusowym uwięzieniu chorobowym. Wrócił do domu poobijany i niemiłosiernie ubłocony, ale baaardzo szczęśliwy!

Kwiatowa kołdra - mak

2010-03-17T20:15:00.001+01:00

Nadrabiam, nadrabiam...

Tym razem kwiatek z lutego - mak:

Kwiatowa kołdra - aksamitka

2010-03-12T22:30:00.001+01:00

O projekcie pisałam już wcześniej, tutaj.

Zaczęłyśmy we wrześniu, a ja tylko dwa kwiatki zrobiłam... mam straszne tyły. Nie po raz pierwszy mi się zdarza, że gdy mam zrobić coś dla siebie to jakoś trudno mi się zmobilizować. Dlatego też spodobał mi się pomysł na szycie forumowe. No bo , myślałam sobie, jak mnie to nie zmobilizuje, to co?

Jakiś miesiąc temu wyjęłam nawet wszystkie wydruki i próbowałam dopasować moje szmatki do koncepcji kołdry stonowanej ale wielokolorowej. Zawaliłam cały pokój szmatami i w końcu się poddałam - uznałam, że mam za mało materiałów i w ogóle !!!!! Zniechęciłam się.

Ale , mimo, że wiosna każe na siebie czekać i na zewnątrz zimno i bez sensu, jednak światła więcej, troszkę słoneczka się pojawiło i we mnie wstąpiła energia prawie wiosenna :) Zmieniłam koncepcję kołdry i poszło. Doszłam mianowicie do wniosku, że kwiatki będą w kolorach beżowo - zielono - brązowych. No tak, w kolorach jesiennych liści.... Takie mnie teraz biorą i już :D

Tyle, że prześliczny fioletowy rannik, ten z września, mi do tej nowej koncepcji nijak nie pasuje. Trudno, uszyję go na nowo, albo zrobię z niego poduszkę.

I po tym przydługim wstępie przedstawiam kwiatek z marca - aksamitkę:

To teraz jeszcze trzy kwiatki i będę na bieżąco. Ech!

Wesoły dino i trójkąto - kwadraty

2010-03-09T22:54:00.002+01:00

Jakoś tak mam, że nie potrafię robić jednej rzeczy na raz. Gdy zaczynam coś szyć to już po głowie przelatują mi myśli o tym, co mam robić następnego. I jak tylko poczuję oznakę znużenia, odkładam zaczętą pracę i zaczynam drugą. Trochę to nieznośne, bo dłużej trwa, ale wszelkie próby samozdyscyplinowania w tym względzie nijak mi nie wychodzą... czy Wy też tak macie?

Z powyższych przyczyn słodki różowy misio-aniołek został odłożony a skończyłam zaczętą wcześniej poduszkę dla 4-letniego chłopczyka. Motywy dinozaurowe wiecznie żywe :) Wybrałam straaasznego ale jednak zabawnego tyranozaura. No a milutki polarek, z którego powstał aż prosi, żeby go pogłaskać :)))

Tym razem postanowiłam, że będzie więcej patchworku w patchworku i ramkę uszyłam z trójkąto-kwadratów, wykorzystując technikę szybkiego zszywania.

Trochę żałuję, że nie robiłam w trakcie zdjęć. Ale pokażę Wam tę technikę na rysunkach w książce ' Encyclopedia of Classic Quilt Patterns', z pomocy której korzystałam.

Opis jest po angielsku, ale chodzi o to, aby:

Wziąć dwa kawałki materiałów, złożyć je prawymi stronami do siebie i na jednym z nich narysować siatkę linii, wzdłuż których będziemy zszywać:

Trzeba to zrobić bardzo dokładnie!

Potem przeszywamy na maszynie wzdłuż linii ukośnych, zaznaczonych na rys.21 liniami przerywanymi. Dobrze jest zabezpieczać początek i koniec ściegu, żeby potem się nie pruło.

Następnie nożyczkami lub nożem krążkowym przecinamy wszystko po liniach wewnątrz ściegów, jak pokazuje rys.22 i jeszcze po przekątnej każdy kwadracik. W ten sposób mamy 8 dwukolorowych kwadracików. Trzeba im jeszcze zaprasować dodatki na szwy - najlepiej na stronę ciemniejszej tkaniny - i poobcinać wystające rożki (rys.23) Dołączę jeszcze resztę angielskojęzycznego opisu:

Oczywiście jeśli jest taka potrzeba, to można tych kwadratów narysować więcej na raz. Ja do mojej ramki użyłam osiem takich paneli po osiem trójkąto - kwadratów, w różnych zestawach kolorystycznych.

Poduszeczka z misiem

2010-03-05T12:42:00.001+01:00

Dostałam niedawno po kawałeczku materiału z prześlicznej różowej kolekcji. Taki przygaszony róż ma w sobie coś, zwłaszcza w połączeniu z bielą! Nie muszę pewnie mówić, że tego w kropeczki mogłoby być znaaaacznie więcej :D

A własnie miałam szyć poduszeczkę dla małej dziewczynki. Więc materiały okazały się idealne.

Motyw aniołka - misia wybrała mama dziewczynki. Wyobraziłam sobie to tak trochę w stylu country, więc połączyłam ręczne aplikacje i haft redwork ( w tym wypadku trochę nazwa nie pasuje hihi ) . Wyszło delikatnie i dziewczęco.

Teraz miś czeka na dokończenie. Jakaś koncepcja mi się układa... zobaczymy jak wyjdzie.

Te różowe materiały trochę podniosły mnie na duchu w tym oczekiwaniu na wiosnę. A już, już prawie była...

Czekoladowy Weekend - mufinki czekoladowo - orzechowe

2010-02-20T20:33:00.001+01:00

Mufinki to niezwykle wdzięczne ciasteczka. Wystarczy przygotować składniki, roztopić masło, roztrzepać jajka z mlekiem. Pomieszać wszystko łyżką i to w dodatku niedokładnie :) I za 20 min można rozkoszować się ulubioną wersją.

A ponieważ mamy właśnie ogłoszony przez Beę Czekoladowy Weekend, naturalnie upiekłam na dzisiejsze popołudnie mufinki pełne ciemnej, gorzkiej czekolady. Przy czwórce dzielnych pożeraczy czekolady nie uchowały się długo...

Przepis pochodzi z książki 'Le Cordon Bleu. Mufinki'. Z powodu braku orzechów włoskich zastąpiłam je tym razem laskowymi, ale nie byłam z tego do końca zadowolona. Orzechy laskowe mają delikatniejszy smak i przy tej ilości czekolady smak ten gdzieś znikł, niestety. Jednak reszta rodzinki mruczała z zadowolenia zachwalając chrupiące kawałki orzeszków, jakie im się co chwila trafiały :)

MUFINKI CZEKOLADOWO - ORZECHOWE

300g mąki

1,5 łyżeczki proszku do pieczenia

szczypta soli

3 kopiaste łyżki ciemnego kakao

150g masła

150g brązowego cukru ( ja dałam dark muscovado , bo z takim lubię najbardziej)

200ml mleka

2 jajka

100g orzechów włoskich, grubo posiekanych

125g grubo posiekanej gorzkiej czekolady ( ja dałam 150g czekolady z 60% zawartością kakao)

Masło rozpuścić z cukrem w rondelku i lekko przestudzić. W dzbanku wymieszać trzepaczką jajka z mlekiem. Wszystkie suche składniki wymieszać z czekoladą i orzechami w dużej misce. Zrobić dołek, wlać masło z cukrem i masę jajeczną i metalową łyżką wszystko wymieszać, byle nie za długo i nie za dokładnie, mają być grudki, bo może zrobić się potem gumiaste!

Piekarnik nagrzać do 200 oC. Do wysmarowanych masłem foremek na mufinki wkładać porcje ciasta do 3/4 objętości pomagając sobie małą łyżeczką. Ja mam foremki silikonowe - takich nie trzeba smarować. Piec 20 min. Po upieczeniu zostawić w foremkach 5min, w silikonowych wystarcza 3min. Odwrócić do góry nogami i lekko popukać - powinny same wypadać. Ułożyć na kratce do przestygnięcia. Można posypać cukrem pudrem. Z podanych proporcji wychodzi mniej więcej 12 - 14 sztuk.

Te mufinki jedzone jeszcze lekko ciepłe mają kawałki czekolady lejące - jak dla mnie bomba! Mąż woli całkiem zimne, kiedy czekolada w środku chrupie jak orzeszki - dla każdego coś miłego :)

Mufinki mają tę właściwość, że najlepsze są do kilku godzin po upieczeniu. Więc kiedy zostają ( to nie był ten przypadek :)) zamrażam je, póki są świeże. Fajnie jest sobie potem jedną czy dwie rozmrozić do kawy albo na pocieszenie jakiegoś smuteczku synka. Najlepszy efekt daje rozmrażanie w kuchence mikrofalowej - są wtedy jak wyjęte prosto z piekarnika, jeszcze lekko ciepłe w środku.

Smacznego!

Len. Czerń i biel.

2010-02-18T07:36:00.005+01:00

Bardzo lubię len. Jest w nim coś niezwykle szlachetnego. Może być grubo tkany, nierówny, pognieciony a i tak ma wszystkie tkaniny
pod sobą. Rewelacyjnie też łączy się z innymi naturalnymi tkaninami.

Miałam uszyć małą kosmetyczkę do torebki. Jakoś od początku len chodził mi po głowie. W ręce wpadły mi guziczki w czarne kropeczki i jakoś tak się rozpędziłam :)

Powstały trzy kosmetyczki.

Pierwsza i druga z jednej strony wyglądają tak samo:

Ale różnią się z drugiej.

Tutaj z pateczką i guziczkiem:

A tutaj z dwoma guziczkami:

Trzecia - zupełnie inna. Wyszła w niej moja miłość do
listków. Po prostu listki musiały być :D

Wszystkie mają wnętrze pod kolor, z małą kieszonką:

Jeszcze detale

Wzór wyszywałam muliną zanim podłożyłam piankę, więc to raczej haft niż pikowanie.
Bardzo to ładnie na lnie wychodzi!

Kosmetyczka z dwoma guziczkami już u właścicielki, ale może komuś spodobają się pozostałe? Zapraszam!

Walentynki w Czarnym Lesie :)

2010-02-14T17:32:00.001+01:00

Do Walentynek mam stosunek spokojny. Ani na nie jakoś specjalnie nie czekam, ani też nie przeszkadza mi zalew czerwonych serduszek. Ale uznałam je za świetny pretekst do wcześniejszego rozpoczęcia Czekoladowego Weekendu i przedłużenia go tym samym o cały tydzień :D

Tort ze Szwarcwaldu zawsze był gdzieś tam na liście oczekującej deserów do zrobienia. Spodobał mi się przepis Dorotus z blogu Moje Wypieki, bo opis wyglądał na łatwy. Rzeczywiście, nie było to bardzo trudne. Trzymałam się dość ściśle instrukcji, tylko śmietany (użyłam 36% UHT) miałam za mało, tylko 500ml, więc nie starczyło na dekorację. Ale mój maż i tak był zachwycony i już po pierwszym kęsie musiałam obiecać, że taki sam zrobię mu na urodziny.

Mnie zachwyciło doskonałe wyważenie smaków - lekkiej słodyczy bitej śmietany, kwaskowej świeżości masy wiśniowej i cudownej goryczki ciasta czekoladowego. Tak, z pewnością powtórzę to ciasto, już myślę o tym ile konfitur z wiśni zrobię latem, żeby starczyło :)

Tutaj można przeczytać przepis, z którego korzystałam. Warto również poczytać komentarze, gdzie autorka blogu cierpliwie odpowiada na wszystkie pytania i wątpliwości.

Polecam, naprawdę jest pyszny!

Kolejny chustecznik :)

2010-02-08T09:50:00.005+01:00

Z wielką dumą prezentuję Wam chustecznik, który uszyłam niedawno. To znaczy prawie miesiąc temu, ale nie mogłam wcześniej pokazać ;)

Jestem baaardzo zadowolona z rezultatu! Może dlatego, że wreszcie pokusiłam się o ręczne pikowanie i to dało taki efekt? A może to, że zdecydowane kolory kwiatka i listków ślicznie wyglądają na szarym tle? W każdym razie doszłam do wniosku, że to jedna z najładniejszych rzeczy, jakie uszyłam :DDD

Ponieważ każdy bok ma trochę inny wzór pikowania, to pokazuję wszystkie:

Aplikacje też są ręcznie robione. Tylko płatki kwiatka (nazwałam go nagietkiem :) ) , klasyczny blok 'Dresden Plate', pozszywałam na maszynie.

Jeszcze listki bliżej

Pomysł na ten chustecznik nie jest mój, znalazłam podobny w sieci. Od siebie dodałam pikowanki, bo tak mi czegoś brakowało...

Kanapa

2010-02-05T10:37:00.001+01:00

Taki niezwykle zabawny i pomysłowy sposób na chusteczki higieniczne podpatrzyłam u MKatarynki. Uszyła ta zdolna kobieta niesamowite ilości takich chusteczników, a każda kanapa jest inna! A jedna z nich, w śliczny guziczkowy materiał - jest moja :)))

Można je sobie popodziwiać tutaj i jeszcze tu. A dla chętnych na spróbowanie jest też tutorial!!! Kiedyś dostałam wykrój, ale jak już postanowiłam go wykorzystać, to oczywiście nie mogłam go znaleźć, więc musiałam pogłówkować. Dlatego też tył mojej kanapy ma nieco inny kształt. Ale minimalnie :)

Chustecznik ten ofiarowałam koleżance w prezencie imieninowym. Kolor środkowego pasa był dobierany do ścian jej salonu i udało mi się trafić! Na zdjęciu nie wyszło, ale to taka delikatna morelka jest. Podobało się :D

Jedyne co dodałam od siebie, to kawałek gumki, który doszyłam od spodu, żeby kanapa nie zsuwała się z pudełka, bo uszyłam ją troszkę luźniejszą.

Dzięki Kasiu za wzór, inspirację i świetny tutorial ! :*

Zakładki

2010-02-04T00:07:00.001+01:00

To był pierwszy pomysł, jaki przyszedł mi do głowy na wykorzystanie papieru transferowego. Komplecik zakładek jest prezentem urodzinowym dla mojej mamy, która pochłania wręcz książki i zbiera zakładki. A co na zakładkach? Oczywiście zdjęcia wnuczków :))) Dwóch moich chłopaków i mała Ida.

Zabawnie i miło, gdy niespodziewanie wnuczątko mrugnie oczkiem przy lekturze!

A z tyłu dyskretny podpis twórcy :D

Poduszka z wróżką

2010-02-03T00:00:00.010+01:00

Poduszeczka dla 6 letniej wielbicielki wróżek i koloru różowego :)

Koniecznie miało być imię dziewczynki. Użyłam delikatnych, różowych wzorków, żeby każda literka cieszyła małą właścicielkę:

Motyw na aplikację powstał na wzór małych wróżek fruwających po żółto-fioletowej łące.

A mój ulubiony detal to nóżki wróżki :))

Wewnątrz poduszeczki niespodzianka! Różowy ukryty świat do śnienia wesołych, różowych snów...

Nowe metki :)

2010-01-26T13:18:00.001+01:00

Kiedyś podpatrzyłam na blogu Patchwork&Pottery jak zrobić sobie metki przy pomocy papieru transferowego. Opcja w sumie tania i prosta do zrobienia. Wyszywane metki mają swój urok, ale moje wychodziły dość duże i grube, więc nie wszędzie się sprawdzały. No i czasu znacznie więcej trzeba było im poświęcić.

Papier wreszcie mam, ale oczywiście długo dumałam jak też mają wyglądać.... W końcu mój mąż spytał, czemu po prostu nie napiszę tego co chcę i tyle? Pomysły proste często okazują się tymi najlepszymi :D Tak więc radośnie chwalę się moimi nowymi metkami!

Użyłam papieru transferowego do tkanin jasnych, polskiej firmy AGAMA, który zakupiłam przez Allegro. W środku jest bardzo dokładny opis jak dokonać transferu. Efekt bardzo mnie zadowolił, napis po naprasowaniu jest ostry i wyraźny, mimo, że jest malutki ( 2 cm szer.)

Muszę się przyznać, że możliwości użycia tego papieru rozpalają moją wyobraźnię :)))

Portfelik z kotkami

2010-01-17T16:50:00.001+01:00

To już mój trzeci portfelik :) Tym razem dla 14-letniej wielbicielki kotów. Kolory są trochę przekłamane, bo zdjęcia w sztucznym świetle są jakie są... Wykorzystałam kawałeczek prawdziwej amerykańskiej szmatki patchworkowej, który dostałam kiedyś od MKatarynki. Ech, nie można powiedzieć, fajnie się z tego szyje!

Na zewnątrz kieszonka na zamek:

Całość zapina się na mały magnesik. Wewnątrz dwie większe kieszonki i jedna mniejsza:

Prawie country doll

2010-01-14T07:10:00.004+01:00

To lalka zamówiona jako prezent gwiazdkowy dla bardzo małej dziewczynki. Podobną szyłam już kiedyś w stroju baletnicy. Tym razem, na prośbę ofiarodawczyni, uszyłam po prostu dziewczynkę w sukience i fartuszku. Troszkę wzorowałam się na strojach w stylu country dolls . Bardzo mi się takie lalki podobają! Jak oglądam w sieci gazetki i książki z takimi lalkami to widzę, że tam większość elementów jest po prostu przyklejona. Hmm.... Dla małego dziecka to odpada, przecież ubranka czasem trzeba przeprać! Tutaj sukienkę można wkładać i zdejmować, buciki również. Fartuszek da się też zdjąć przez głowę. Mam nadzieję, że się to sprawdzi.

Przed świętami miałam tyle na głowie, że zdjęć nie zdążyłam zrobić. Zawdzięczam je koleżance, która laleczkę zamówiła. Dziękuję!!! :***

Najwięcej radości sprawiło mi ozdabianie fartuszka :)

Jadą jadą misie, śmieją im się pysie :)

2010-01-12T11:45:00.028+01:00

Uff! Misie wreszcie skończone! Dojechały do swojej małej właścicielki Idy na gwiazdkę :) Kilka zdjęć 'w trakcie' tutaj.

Trochę zastanawiałam się, czy robić im oczy z guzików, jak w oryginalnym projekcie, czy wyszyć lub zrobić aplikacje. W końcu zdecydowałam się jednak na guziki. Bo najbardziej mi się podoba, a Ida, chociaż ma dopiero 1,5 roku, jest bardzo subtelną i delikatną dziewczynką i nie zjada misiom oczków :D

Cała kołderka prezentuje się tak:

Mam nadzieję jeszcze na jakąś sesję zdjęciową misiów i Idy. Jak wyjdzie fajnie to przedstawię :)

....................................................................................................................................

Edycja :)

Postanowiłam podrzucić wszystkim chętnym na przygodę z misiami kilka kartek z książki 'Patchwork Bears' Dorthe Jollman. Misie szyje się bardzo fajnie, więcej pracy i zapału wymaga pozszywanie ich razem i potem wypikowanie.... Ale zawsze można uszyć z takim misiakiem poduszeczkę albo makatkę nad łóżeczko ;) Dzieci kochają misie w każdej postaci!

Słoneczka na cały rok :)

2010-01-01T22:51:00.014+01:00

Skończył się rok 2009. Rok, w którym zaczęłam moją blogową przygodę. Bardzo dziękuję Wam za te wspólne miesiące - były dla mnie niezwykle ważne! Dziękuję, że do mnie zaglądacie, zostawiacie komentarze, dziękuję za wszystkie przemiłe słowa i życzenia. Dziękuję, że jesteście!!!

A na ten następny, 2010, który właśnie się rozpoczął chciałam Wam życzyć dużo, dużo słońca i uśmiechu. Światła.........

Od kilku lat na ostatnie dni roku piekę ciasteczka - słoneczka, które rozświetlają nam zimowe ciemności i uświadamiają, że światła z każdym dniem już przybywa. Może ktoś się skusi - są z mojej ulubionej serii 3xP - Proste, Piękne i Pyszne :)))

Maślane słoneczka

CIASTO

200g masła

100g cukru

1 całe jajko

350g mąki

1/4 łyżeczki proszku do pieczenia

ew. szczypta szafranu

NADZIENIE

1-2 żółtka

1 łyżka mleka

ziarna słonecznika

trochę lukru zabarwionego na żółto lub żółty cukrowy pisak

Szafran wymieszać z odrobiną wody. Masło utrzeć na krem z cukrem i jajkiem. Dodać mąkę i proszek do pieczenia, wszystko razem zagnieść. Owinąć folią i włożyć do lodówki na pół godziny. Rozwałkować ( najlepiej pomiędzy kawałkami folii spożywczej ), wycinać kółeczka - u mnie miały mniej więcej średnicę 5,5cm i układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Żółtka wymieszać z mlekiem. Stopniowo smarować kolejne ciasteczka przyklejając ziarenka słonecznika. Piec ok.13min w temperaturze 175-180 st.C. Trzeba uważać, żeby się za bardzo nie zrumieniły. Wystudzonym słoneczkom lukrem 'narysować' buzie :)

Przepis pochodzi z gazetki 'Burda.11/97'

Gwiaździste noce

2009-12-18T14:22:00.002+01:00

Zostałam poproszona o uszycie dość dużej poduszki , bo miała mieć 50 x 50cm. I gdy zastanawiałam się jaki motyw wybrać, przypomniał mi się klasyczny patchworkowy blok 'Starlight Nights'. Zawsze bardzo mi się podobał. Poduszka miała nie mieć motywów świątecznych, uznałam jednak, że ten blok będzie doskonały - tym bardziej, że jako podstawowej użyłam tkaniny w róże. No a gwiazdy są wzorem uniwersalnym :)

Nie szalałam z pikowaniem. Zrobiłam tylko trochę 'echa', żeby podkreślić kontury i świetlistość gwiazdy :)

Torebeczka całkiem różowa

2009-12-17T10:41:00.002+01:00

Ostatnio szyję właściwie równocześnie kilka bardzo różnych rzeczy. Coś bym już chciała pokazać.... :) Torebeczka leży gotowa od kilku dni - a z braku nadziei na jakieś sensowne naturalne światło próbowałam nauczyć się czegoś o moim aparacie. Odkryłam, że jeszcze wiele, wiele mam tej nauki!

A więc torebka dla 6-letniej elegantki. Miało być różowo i jest różowo. Wykorzystałam bardzo fajny wykrój z Tildy na kosmetyczkę. Ma taki niesamowicie 'torebkowy' kształt, wręcz archetypowy, jak torebka Mamy Muminka :D

Trochę zwęziłam dno, bo na torebkę dla małej dziewczynki wydawała mi się za szeroka. Dodałam też kieszonkę w środku i uchwyt do ręki. Torebeczka zamyka się na mały magnesik. Cała ma mniej więcej 22 x 16 x 5cm.

Środek jest zielony w różowe plamki. Zdecydowanie bardziej zielony, niż wyszło na zdjęciu...

Dziś trochę słoneczka się pokazało, więc może jakieś następne zdjęcia się uda zrobić :)

Kosmetyczka z aniołkiem

2009-12-01T08:13:00.002+01:00

Szyta na zamówienie malutka kosmetyczka z Tildy. Robiłam co mogłam, żeby trochę poprawić kolor na zdjęciach, ale niewiele mi się udało... Pochmurny bardzo dzień był u mnie. W rzeczywistości kosmetyczka ma śliczny odcień błękitu :)

W środku obowiązkowa kieszonka:

Do zapięcia dodałam złoty sznureczek, taki świąteczny akcent.

Aniołek ma zawadiacko opadniętą aureolkę

i łobuzerski uśmiech :)))

Torba dla przyszłej primabaleriny

2009-11-30T13:15:00.002+01:00

Dla przemiłej 8-latki, ulubionej koleżanki z klasy mojego synka :) Dziewczynka tańczy taniec towarzyski ( w parze w tańcach latynoamerykańskich jest po prostu NIESAMOWITA ) i chodzi też na zajęcia baletowe. Postanowiłam uszyć dla niej torbę - worek na buty i inne potrzebne na zajęciach rzeczy. Po konsultacji z mamą małej tancerki dołożyłam jeszcze dwie wewnętrzne kieszonki.

Worek zaciągany jest od góry sznureczkiem

A końce sznureczka schowałam do małych miękkich dzyndzelków :)

Widok do środka, na kieszonki:

Jedna jest na gumkę, łatwo dostępna. Z przeznaczeniem na rajstopy. Podobno na takich jednych zajęciach zużywają się dwie a nawet trzy pary rajstop albo podkolanówek!!!

Druga, mniejsza kieszonka, na różne drobiazgi, jest zapinana na guziczek:

To niezwykłe spotkać dziecko, które już od najwcześniejszych lat jest tak zdecydowane, co pragnie robić najbardziej na świecie. I ma do tego talent. Oczywiście przydają się wtedy rodzice, którzy wspierają te marzenia i finansują, bo to dość kosztowne zajęcia. A jeśli dziecko osiągnie poziom turniejowy to dochodzą koszty wyjazdów i profesjonalnych strojów. Ale, kto wie, może uszyłam torbę dla przyszłej mistrzyni tanecznej albo primabaleriny?

Paryskie impresje

2009-11-24T07:42:00.001+01:00

Wzbijam się wysoko, ponad chmury - i lecę

lecę, bo tęsknię.

Za zapachem metra.

Za dachami Monmartru,

jego pochyłymi uliczkami

i kolorami.

Za naturalną radością smakowania posiłków

i serów.

Za niesamowitym smakiem lodów z suszonych śliwek, jakie są tylko na wyspie św. Ludwika.

Za wyborem ryb i owoców morza,

za zapachem wszystkich przypraw świata na jednym małym straganie.

Za warzywami ułożonymi w śliczne sterty

i kuszącymi wystawami garmażerii.

Pękami róż na targu.

Za jeszcze kolorowymi, jesiennymi liśćmi.

Za nieprawdopodobnym wyborem tkanin!

Tęsknię za tym wszystkim, ale zaraz wracam, bo tęsknię za domem......

Halo, Ziemia?

2009-11-19T11:10:00.011+01:00

Na Waszych blogach przygotowania do świąt Bożego Narodzenia, a ja przemierzam przestrzeń kosmiczną :) Ale już niedługo wyląduję i też zabiorę się za świąteczne szycie i pieczenie pierniczków!!!

A na razie pokazuję moje ostatnie dzieło - torebkę, którą uszyłam na 10 urodziny przyjaciółki mojego synka. Dowiedziałam się, że uwielbia ostatnio zielony kolor i ufoludki. Wyciągnęłam więc wszystkie zielone szmatki, przekładałam, przekładałam i oto co wymyśliłam:

Kilka detali:

W środku zrobiłam podszewkę i kieszonkę - oczywiście zielone. A tutaj jeszcze widok bardziej z boku:

Niestety, nie mogłam być obecna przy wręczaniu prezentu, ale młody doniósł, że po odpakowaniu piszczała........... :DDDD

Edycja

Dodaję zdjęcia testowania torebki w warunkach polowych :)

Cuda...

2009-11-10T11:27:00.002+01:00

Dziś rano taki widok zastałam na dnie filiżanki, której wieczorem już nie chciało mi się umyć:

I nagle spłynęła ze mnie cała niechęć do tego kolejnego listopadowego dnia, zimnego, wilgotnego i ciemnego. Nie można się przecież nie uśmiechać do świata, skoro świat w taki sposób uśmiecha się do mnie :)

Życzę Wam wszystkim takich niespodziewanych uśmiechów, nie tylko w listopadzie!!!

Anioł i jesienna róża

2009-10-31T20:50:00.001+01:00

Miało być w beżach, brązach lub zieleniach. I romantycznie.

Za oknem z wiatrem wirowały liście jesionu. W czyimś ogródku złociła się ostatnia, jesienna róża....

Anioł z Tildy, a zwłaszcza ten w sukni z epoki Jane Austen, pasował idealnie.

No i czy róża nie jest najbardziej romantycznym z kwiatów?

Festiwal Dyni '09 - Zupa dyniowa z soczewicą i wędzonym boczkiem

2009-10-30T14:15:00.005+01:00

Cóż, zupy nie mogło zabraknąć.... :D

Jako podstawę wzięłam przepis, wg którego gotowała dyniową zupę w zeszłorocznym wydaniu festiwalu Alicja z Kuchni Alicji. Wzbogaciłam jednak przepis używając wędzonego boczku - zależało mi bowiem na tym, by zaspokoić wieczne pragnienie mięsa u mężczyzn mojego życia :)

Dyniowa zupa z soczewicą i wędzonym boczkiem:

800g dyni pokrojonej w kostkę

2 cebule

150g soczewicy (najlepiej czerwonej, ja dałam zieloną i zupa nieco straciła na kolorze...)

2 ziemniaki , ok 250g po obraniu)

kawałek wędzonego boczku, 150 - 200g

3 łyżki oliwy z oliwek

1,5 łyżki wegety

1,5l wody

ok 1 szklanka gęstej śmietany

zielony szczypiorek

Cebulę poszatkować , w dość dużym garnku podsmażyć na oliwie, dodać dynię i jeszcze trochę smażyć. Soczewicę przelać wrzątkiem, chwilę pomoczyć, wypłukać i odcedzić. Dodać do garnka z dynią, znowu chwilę smażyć cały czas mieszając. Wrzucić pokrojone ziemniaki, wlać wodę, przyprawić wegetą. Gdy się zagotuje wrzucić umyty boczek. Gotować na małym ogniu 30 - 40 min. Trzeba uważać, żeby soczewica nie przywarła do dna - od czasu do czasu mieszać. Gdy wszystko jest miękkie wyjąć boczek, pokroić go na malutkie kawałeczki i zrumienić na patelni. Zupę zmiksować, wymieszać ze śmietaną. Szczypiorek umyć i drobno posiekać. Zupę podawać podgrzaną, posypaną kawałeczkami boczku i szczypiorkiem.

Zgodnie z moimi przewidywaniami boczek to był strzał w dziesiątkę! Zupa została pochłonięta co do ostatniej kropli. I jakoś wybaczyłam, że została przyrównana do grochówki......:DDD

Kolejne igielniczki

2009-10-29T11:12:00.008+01:00

Powstały na zamówienie.

Pierwszy w spokojnych, stonowanych beżach:

Drugi intryguje czerwonym guziczkiem...

Pozwalając domyślić się gorącego wnętrza :)

Mam nadzieję, że sprawdzą się przy szyciu!

Festiwal Dyni '09 - Dyniowe burgery

2009-10-27T13:14:00.001+01:00

Od dzieciństwa towarzyszyły mi pestki z dyni, które nauczyła mnie jeść mama, podsuwając je do przegryzania. Wolałam je jeść zamiast prażonych pestek słonecznika. Może dlatego, że były większe :) Teraz ja podsuwam je moim dzieciom - jedzą tym chętniej, że bez problemu można już kupić łuskane...

Natomiast z dynią jako warzywem zetknęłam się dopiero jako dorosła. Ale na ogół gotowałam z niej zupę, choć zdarzały się i inne próby.

Bardzo ucieszyłam się, gdy dowiedziałam się o blogowym 'Festiwalu Dyni' tak wspaniale organizowanym przez Beę! Ile wiadomości i jak piękne zdjęcia Bea przygotowała z okazji tegorocznej edycji! Szkoda tylko, że wciąż tak ciężko u nas kupić jakąś ciekawszą odmianę dyni.

Zanim zdecydowałam się, czego spróbuję, przejrzałam linki do przepisów z zeszłorocznej edycji. I postanowiłam spróbować "Dyniowo - porowych burgerów z dodatkiem quinoa". Niestety na quinoa nie miałam szans, ale wyczytałam w necie, że można to ziarno zastąpić kaszą jaglaną. Więc zastąpiłam, okazało się jednak, że zastępstwo chyba raczej dotyczyło wartości odżywczych. Natomiast najprawdopodobniej kasza jaglana mniej chłonie wilgoć.... W zwiazku z tym bez pomocy dość dużej ilości bułki tartej się nie obyło. Ale burgery bardzo smakowały mnie i mojej rodzinie i nawet najmłodszy stwierdził, że 'może być' :)

Jednak przepis podaję oryginalny, z blogu "Bea w kuchni":

Dyniowo-porowe ‘burgery’ z dodatkiem quinoa

(ok. 10 sztuk)

150 g quinoa (ok. 300 g po ugotowaniu)
350 g upieczonej dyni
150 g pora
1-2 łyżki oliwy z oliwek
2-3 jajka
sól
przyprawy : gałka muszkatołowa, kurkuma, mielona kolendra, szczypta pieprzu kajeńskiego

Quinoa ugotować w lekko osolonej wodzie, zostawić do przestudzenia. Pora umyć i pokroić na cienkie talarki, następnie udusić go na oliwie (kilka minut, tak by zmiękł, lecz by nie zbrązowiał). Dynię rozdrobnić widelcem. Następnie wszystkie składniki dobrze wymieszać dodając przyprawy i jajka (jajka radzę dodawać pojedynczo, w zależności bowiem od ich wielkości oraz od ‘wilgotności’ puree z dyni, można dodać ich mniej / więcej). Z gotowej masy formujemy burgery i smażymy na złoty kolor na rozgrzanej patelni.

Moim dynioburgerom towarzyszy tegoroczne odkrycie - ogórki nadziewane kapustą. Pojawiły się w moim warzywniaku pod koniec lata i jestem nimi zachwycona! To coś pomiędzy kiszonymi a konserwowymi ogórkami, wydrążonymi w środku i nadzianymi kiszoną kapustą. W smaku delikatne i lekko słodkawe, pycha! Podobno pochodzą z Węgier - ja spotkałam się do tej pory z węgierską BARDZO ostrą papryczką czereśniową nadziewaną kapustą. Te ogórki są jednak jak najbardziej łagodne. Jak spotkacie - spróbujcie, polecam!

Jesienna czapeczka

2009-10-23T12:08:00.009+02:00

Dla mojego ośmioletniego synka uszyłam jesienną czapkę. Jakoś nic mi się w sklepach nie podobało... Nie bardzo przemawiają do mnie wzorki i naszywki - najlepiej wielokolorowe i kilka na raz. Dla chłopców w ogóle jest dość monotonnie, albo Batman albo Spiderman, ostatecznie Piraci z Karaibów, no coś nieznośnego!

Zewnętrzna warstwa jest z cieniutkiego sztruksu a wewnętrzna z mięciutkiej flanelki. Z przodu obowiązkowy daszek:

Podwinięte i zawiązane boki opuszcza się w czasie chłodnych wiatrów i wtedy w uszy i szyję jest cieplutko :)

To opuszczanie młodemu się bardzo spodobało i właściwie chodzi tak cały czas!

Wykrój, minimalnie przerobiony, pochodzi z gazetki 'Burda. Szafa przedszkolaka jesień/zima 95' Jak ja lubię te dziecięce burdy! To prawdziwa kopalnia świetnych wykrojów. Zaczęłam kupować, jak starszy syn był w przedszkolu - ile ja mu wtedy ubranek szyłam!

Szkoda, że się z nich firma wycofała.... Kupowałam wszystkie dziecięce numery, więc teraz mam jak znalazł :)

Mamo, co dziś na obiad?

2009-10-21T23:53:00.002+02:00

Znacie to nieznośne uczucie, kiedy w głowie zupełnie brak pomysłu a tu czas goni i tylko paniczna myśl "Co ja dziś zrobię na obiad!?" Mnie się czasami przytrafia.... I wtedy na ogół piekę tartę. Jak nauczyłam się je robić to absolutnie się zakochałam. Że proste, że szybkie, smaczne i wykwintne. No i coś innego, nietypowego. Przyznaję, przesadzałam :) W końcu moje dzieci - gdy na pytanie " Mamo, co dziś na obiad?" odpowiadałam "Tarta!" - zaczęły spuszczać głowy "Znowu tarta....". I tak już zostało. Teraz robię je znacznie rzadziej, ale nazwa została.

No i właśnie dziś była na obiad. Razowa znowutarta z wędzoną makrelą i trawką cytrynową.

W tartach podoba mi się to, że gdy zna się zasadę, można eksperymentować i z ciastem i z nadzieniem. Czasami dalekie to jest od klasyki, no ale nie jest nudno!

W lodówce miałam świeżutką wędzoną makrelę. A przeglądając szafkę z przyprawami znalałam zapomnianą torebeczkę suszonej trawki cytrynowej, którą kiedyś przywiozłam z Węgier. No i jakoś pomysł na obiad zakiełkował :)

Tarta z wędzoną makrelą i trawką cytrynową na razowym spodzie

-Ciasto:

200 g mąki pszennej

50 g mąki pszennej razowej

125 g masła

1 całe jajko

sok z 1/2 cytryny i otarta z niej skórka

1/2 łyżeczki suszonej trawki cytrynowej

szczypta soli

Z podanych składników zagnieść ciasto. ( Ja robię to ostatnio metodą podpatrzoną u Liski - wrzucam wszystko do melaksera i za chwilę mam ciasto) Rozwałkować pomiędzy dwoma warstwami folii spożywczej i wykleić dno i boki formy na tartę. Nadmiar ciasta obciąć i zostawić na ozdoby. Na ciasto wyłożyć lekko pognieciony papier do pieczenia i nasypać trochę suchej fasoli. Zapiec 10-15min w piekarniku nagrzanym do 200 st. Papier i fasolę usunąć.

-Nadzienie:

1 średnia wędzona makrela - mięso oczyszczone z ości

1 pęczek zielonej pietruszki

0k. 25o g sera gouda

-Zalewa:

4 jajka

4-5 łyżek kwaśnej, gęstej śmietany

1/2 łyżeczki suszonej trawki cytrynowej

1 łyżeczka mąki ( zawsze daję, wiem, że się nie powinno, ale jak dam to nadzienie ZAWSZE się zetnie i nie wypływa....)

soli już nie dałam, bo ser i makrela są wystarczająco słone!

Pietruszkę umyć i drobno posiekać listki. Ser zetrzec na tarce - wystarczy na najgrubsze wiórki. Połowę sera rozłożyć na cieście. Na to kawałeczki mięsa równomiernie. Posypać zieloną pietruszką, potem resztą sera. Składniki zalewy wymieszać dokładnie, równo zalać tartę. Teraz można z odłożonego ciasta powycinać ozdoby i ułożyć na nadzieniu. Piec mniej więcej 25 min w temperaturze 200 st.

Wyszła całkiem smaczna, cytrynowa nutka świetnie komponuje się z makrelą. Młody kręcił nosem, tym razem na rybę, ale w tarcie to przynajmniej zje trochę...

Polecam na szybki i nietypowy obiad. Świetnie smakuje też na zimno :)

Dyniowe...poduszki :)

2009-10-19T23:53:00.009+02:00

Takie trzy poduszeczki uszyłam ostatnio. Dla dzieci przyjaciół i mojego młodszego:

Aplikacje są z polaru, poduszeczki niewielkie, 35x35cm. Mój synek już ze swoją ( z czarnym kotem ) zasypia. I tak czekamy na Halloween - będą jak znalazł :)

Buciki dla Idy - podejście drugie :)

2009-10-14T16:24:00.010+02:00

Wraz z wiosną moja mała brataniczka dostała ode mnie sukienkę z pasującymi bucikami i misiem do kompletu. Buciki okazały się nie tyle za małe, ile za szczupłe na jej pulchne nóżki :D Obiecałam większe, jakoś zeszło...... a tu panienka wybiera się w najbliższą sobotę na wesele z rodzicami!!! Ciocia się zawzięła i oto rezultat:

Z boku zapinają się na pasujący do kompletu guziczek:

Wykrój znalazłam w necie w pewnej japońskiej książce. Na szczęście instrukcja była dość dobrze narysowana a i tak nie jestem do końca pewna, czy mój sposób uszycia zgadzał się z zamysłem twórcy... Troszkę było trudno, bo elementy są malutkie, długość podeszwy to 11,5cm :) Ale nie mogłam się tym sandałeczkom oprzeć....

Buciki poleciały szybciutko Pocztą Polską, mam nadzieję, że zdążą przed weekendem!

A tu Ida w sukience:

Focaccia z czarnymi oliwkami i rozmarynem

2009-10-09T12:00:00.001+02:00

Focaccia..... jeden z najłatwiejszych i najpyszniejszych chlebów na drożdżach! Odkąd upiekłam ją po raz pierwszy stale i dość często gości na naszym stole. Moja ulubiona wersja ma wszystko to, co lubię. Dużo oliwy, dużo rozmarynu i czarne oliwki.

Piekę ją w tygodniu jako dodatek do zupy, na niedzielne śniadanie, na przyjęcie dla gości - czyli kiedy tylko mam ochotę :) Moj 8-letni synek domaga się jej do szkoły zamiast kanapek, no ale on uwielbia czarne oliwki...

Przepis mam od kilku lat, przepisany od koleżanki, nie pamiętam z jakiej książki. Mój różni się o wiele większą ilością oliwy dodanej do ciasta. Najbardziej właśnie lubię ten intensywny smak oliwy i charakterystyczną wilgotność, która utrzymuje się nawet kilka dni. Dodatkowo polewa się focaccię oliwą już po wyrośnięciu, przed włożeniem do piekarnika. Na wierzchu można, jeśli się ma, rozłożyć listki świeżego rozmarynu. Potem są kruche i chrupiące :)))

Focaccia z czarnymi oliwkami i rozmarynem

Zaczyn:

15g świeżych drożdży

1 łyżeczka cukru

1 łyżeczka mąki

trochę ciepłej wody

Ciasto:

wyrośnięty zaczyn

600g mąki pszennej (czasami biorę pół na pół zwykłej i graham - też pyszna!)

1 łyżeczka soli (używam kamiennej niejodowanej)

ok. 300ml ciepłej wody

6 łyżek oliwy z oliwek i jeszcze parę łyżek do polania

ok 4 łyżki czarnych oliwek

1 łyżka suszonego rozmarynu plus ewentualnie łyżka świeżych listków

W miseczce rozetrzeć drożdże z cukrem na gładką pastę, wymieszać z mąką i kilkoma łyżkami ciepłej wody, zostawić do wyrośnięcia. Trwa to kilka minut.

Do dużej miski przesiać mąkę, wymieszać z solą i suszonym rozmarynem. Dodać wyrośnięty zaczyn i dolewając stopniowo wodę mieszać. Dodać 6 do 8 łyżek oliwy z oliwek i zagnieść ciasto. Teraz je trzeba wyrabiać ok 10 minut, aż będzie gładkie i nie będzie się kleić do rąk. Jak się trochę klei to nie posypuję rąk mąką tylko trochę zwilżam oliwą. Czystą i suchą miskę natłuścić odrobiną oliwy, przełożyć ciasto, poruszać nim, żeby całe się natłuściło i przykryte odstawić do wyrośnięcia na ok. godzinę. Powinno dwukrotnie zwiększyć objętość.

Można piec w foremce, a można po prostu rozłożyć jak pizzę na wysmarowaną oliwą blachę. Po przełożeniu i wyrównaniu wierzchu ( delikatnie rękami rozciągać i uklepywać), przykryć i znowu zostawić do wyrośnięcia na pół godziny.

Po wyrośnięciu zrobić palcami dość gęsto głębokie dołki. W każdy (lub wg gustu) włożyć oliwkę dziurką do dołu. Polać ostrożnie oliwą tak, żeby w każdym dołku znalazła się jej odrobina. Posypać świeżymi listkami rozmarynu.

Piec w tem. 200 stC 20 do 25 minut. Powinna być zrumieniona a dołki złocistobrązowe :)

Gorąco polecam!

Kwiatowa kołdra - projekt na forum 'Craftladies'

2009-10-03T19:13:00.016+02:00

Od jakiegoś czasu czytam sobie i podziwiam piękne rękodzieło na 'Craftladies' - forum dla miłośników wszelkiego craftu. Jest też przytulny kącik dla szyjących :) I tam właśnie, z inicjatywy MKatarynki, powstał pewien pomysł. A mianowicie wspólne, wirtualne szycie kołder. Rzecz jasna nie mogłam sobie tej przyjemności odmówić!!! O tym, jak ten projekt powstawał można sobie przeczytać tutaj .

Projekt ruszył we wrześniu. Miałyśmy uszyć pierwszy z 12 kwiatów. Na początku miesiąca pojawiła się lekcja opracowana przez MKatarynkę, do końca miesiąca trzeba było pokazać swój kwiat. Zdążyłam się wyrobić w ostatniej chwili! A wszystko przez to, że jak zwykle nie mogłam się zdecydować, w jakich moja kołdra ma być kolorach.....I wymyśliłam, będzie kolorowa :)))

Wrzesień jest w fioletach:

Taka mi się zamarzyła kołdra tęczowa, wielokolorowa. Ale żeby te kolory były takie przydymione, stonowane. Zobaczymy, czy uda mi się ze wszystkimi kwiatami....

Drugi, październikowy kwiat, też już mam gotowy :)

Październik jest w rudościach:

Ciąg dalszy w listopadzie!

Anioł od mufinek

2009-09-29T08:10:00.004+02:00

W kuchni mojej przyjaciółki zamieszkał anioł.

Na swoją sukienkę założył kuchenny fartuszek i pomaga przy pieczeniu. Ponieważ uwielbia mufinki pilnuje, żeby wszystkie pięknie rosły . I żeby były pulchne i pachnące.

Zwłaszcza te czekoladowe :)

Udanych wypieków!

Jesień w doliny zeszła dziś nad ranem

2009-09-23T14:00:00.002+02:00

I znowu zaczęła się jesień..... W kieszeni kurtki noszę kasztany i gładząc ich brązową skórkę wypatruję pierwszych kolorowych liści.....

Odprowadzam wzrokiem odlatujące ptaki i wciągając rześkie, poranne powietrze uświadamiam sobie, że się uśmiecham.....

Weekendowa Piekarnia - z lekkim poślizgiem:)

2009-09-21T10:25:00.001+02:00

Postanowiłam spróbować swoich sił w Weekendowej Piekarni, tym bardziej,że gospodynią była Bea z mojego ulubionego kulinarnego blogu Bea w kuchni:) Niestety nie udało mi się tak do końca, bo weekend okazał się znowu pełen zajęć, ale w niedzielę wieczorem jednak zabrałam się za pieczenie. Z propozycji Bei wybrałam brioszkę z Neuchâtel, ponieważ właściwie wszystkie składniki miałam w domu i wydała mi się najłatwiejsza. Zabrakło tylko cytryny, więc upiekłam tę brioszkę bez dodatku skórki.

Wyszło nadspodziewanie dobrze! Jest cudownie maślana i pachnąca, lekko wilgotna. Najlepsza z samym masłem. Dziś rano wszyscy byli zachwyceni, że trafiła się na śniadanie, chociaż miała być do niedzielnej popołudniowej herbaty :D

przepis podaję za Beą:

La Taillaule, brioszka z Neuchâtel

500 g mąki T45 (tortowej)
2,5 łyżeczki drożdży w proszku (lub 20 g świeżych)
1,5 łyżeczki soli
200-250 ml letniego mleka
2 jajka
60 g cukru
10 g miodu
75 g miękkiego masła
100-125 g rodzynek
otarta skórka z 1/2 cytryny
+ jajko do posmarowania

Mąkę wymieszać z solą i drożdżami. Zrobić wgłębienie i umieścić w nim jajka, cukier, miód i mleko. Powoli wymieszać składniki, wyrobić gładkie ciasto (ok. 10 minut); możemy ewentualnie dodać odrobinę mąki, jeśli ciasto jest zbyt klejące, jednak nie więcej niż łyżkę za każdym razem. Następnie partiami dodawać masło i skórkę cytrynową i dalej wyrabiać. Na koniec dodać rodzynki i raz jeszcze wyrobić ciasto (ma być dosyć ‘miękkie’ i elastyczne).

Przełożyć je do miski, przykryć i odstawić do wyrośnięcia na ok. godzinę.

Następnie złożyć ciasto kilka razy (można podzielić je na dwie mniejsze części) i spłaszczyć, formując mniej więcej kwadrat. Boki kwadratu złożyć do środka tak, by się stykały, a następnie zrolować ciasto. Umieścić je w natłuszczonej keksówce lub foremce chlebowej, przykryć i zostawić do wyrośnięcia na ok. 45 minut (do 3/4 wysokości formy). Po wyrośnięciu posmarować wierzch ciasta rozkłóconym jajkiem, a następnie ponacinać (dosyć głęboko) ostrymi nożyczkami naprzemiennie – raz z lewej, raz z prawej strony.

Mniejsze brioszki pieczemy ok. 20-25 min w 200°C (jedną większą pieczemy ok. 45-55 minut); w połowie pieczenia możemy nieco obniżyć temperaturę, a jeśli brioszka zbyt szybko brązowieje – nakryć ją folią aluminiową.

Tradycyjnie, po wyjęciu z piekarnika, smaruje się brioszkę gładką konfiturą morelową i wodą; można też posypać ją zrumienionymi płatkami migdałowymi.

Na pewno upiekę ją znowu i postaram się zawczasu zaopatrzyć w cytryny!

Ale fajnie się kręci!!!

2009-09-20T08:13:00.003+02:00

I znowu powspominam wakacyjne szycie....

Dla uroczych córeczek moich przyjaciółek uszyłam wakacyjne spódniczki. Długie, szerokie i 'kręcące' - czyli prawdziwie księżniczkowo - dziewczynkowe. Takie właśnie lubiłam najbardziej, gdy sama byłam małą dziewczynką :D

Spódniczki różniły się tylko wzorem koroneczki doszytej na dole. Jakoś nie zrobiłam zdjęcia koroneczkom. Górny brzeg, w który wciągnęłam dwie gumki, uszyłam z innego materiału:

Dziewczynki stwierdziły, że teraz są jak bliźniaczki!

Jadą jadą misie....

2009-09-15T10:32:00.006+02:00

Jadą i jakoś nie mogą dojechać.... W drogę ruszyły około rok temu! Już im tak niewiele zostało, więc może jak popatrzę tak tu na nie to się wreszcie zmobilizuję?

Misie powstawały techniką szycia na papierze, zwaną PP. Tutaj jeszcze takie papierowe:

Papierki wydarte, całość skanapkowana ( czyli wierzch, pianka i spód złożone razem) i zaagrafkowana:

Doszłam do etapu pikowania dzięki wsparciu nieocenionej MKatarynki. Tylko mnie wrzesień jakoś tak wessał.....

Tak to ma mniej więcej wyglądać :

Na razie misie ciągle w drodze.

Miasteczko Twin Peaks - sezon pierwszy

2009-09-09T09:09:00.001+02:00

Mój starszy syn przyniósł ostatnio od kolegi, zaciekawiony opowieściami i hasłem "kultowy". A ja prawie w ten sam dzień trafiłam u Komarki na "Placek wiśniowy z Twin Peaks". Postanowiłam więc zmierzyć się ze wspomnieniami oraz dzielnie wytrwać do końca serialu. I dowiedzieć się wreszcie, kto zabił Laurę Palmer.

Upiekłam ciasto i zasiedliśmy do oglądania odcinka pilotowego. Cóż, nie był to najlepszy pomysł, z tym ciastem.... Następnego dnia smakowało znacznie lepiej!

Ale serial jest wciągający więc będę oglądać dalej. W końcu jestem już dorosła. A mąż i syn będą siedzieć obok :)))

Jedna łyżeczka za mamusię....i jeszcze jedna za tatusia....

2009-09-07T08:10:00.004+02:00

Na prośbę koleżanki uszyłam dwa śliniaczki. Z miękkiej, miłej frotki i wesołych kolorowych tkanin.

Dla małej panienki w kropeczki i wisienki:

Natomiast małemu chłopczykowi przy kaszce będzie towarzyszył żaglowiec na pełnym morzu:

Mam nadzieję, że obejdzie się bez grymaszenia :)

Igielniki

2009-09-03T11:58:00.015+02:00

Koniec wakacji to taki czas dla mnie niełatwy emocjonalnie. No bo z jednej strony lato się kończy, obowiązków więcej no i zimno będzie... Ale za to zaczną się przebarwiać liście, zaczęła się cudowna obfitość warzyw i owoców no i jesień to bezapelacyjnie moja ukochana pora roku! Z uśmiechem więc wciągam poranne, chłodne już mocno powietrze i czekam na zapach więdnących liści. I obiecuję sobie spokojne wieczory przy maszynie do szycia :)

A na razie ciesząc się jeszcze ciepłem babiego lata kończę powoli porozpoczynane w wakacje projekty. Dziś pokażę moje tildowe (a jakże!) objawienie, a mianowicie igielniki. Prościutkie do uszycia, świetne na prezent - no i jakie praktyczne!

Moja wersja różni się nieco od oryginału. Mianowicie jedną z 'karteczek' na igiełki uszyłam z bardzo luźno tkanego lnu, żeby można było z łatwością wkłuwać tępo zakończone igły do haftu krzyżykowego.

Igielnik w guziczki uszyłam dla siebie. Wreszcie będę miała pod ręką moje ulubione igiełki! No i nie trzeba będzie szukać tych do xxx, bo zawsze zostawiałam je wpięte w jakąś robótkę i zanim znalazłam...

Miałam problem z zapięciem, ponieważ nie znalazłam na razie punktu, gdzie nabijaliby napy i byłyby one małe i ładne. Więc w swoim igielniku zrobiłam po prostu zapinanie na zwykły guzik. Podpatrzyłam też w japońskich gazetkach robótkowych zapinanie na guzik, który owija się sznureczkiem lub tasiemką. Ja zrobiłam z rzemyczkiem, bo pasowało do skórzanych guzików, które znalazłam w moich zbiorach.

Fajnie wygląda i bardzo dobrze się trzyma. Eksperymentowałam też z zatrzaskami zamaskowanymi guzikiem - też bardzo ciekawie wygląda. Ale z napami, tak jak w Tildzie, też mi się podoba, więc jeszcze poszukam :)

Pantofelki dla wróżki

2009-07-27T09:12:00.005+02:00

Wróżki lubią nosić pantofelki delikatne i miękkie,

pantofelki w kolorach kwiatów i liści.

Lubią, żeby miękkie podeszwy jeszcze bardziej tłumiły ich lekkie kroki

a słodki dźwięk dzwoneczka dobiegał nie wiadomo skąd...

..........................................................................................................................................

Wykrój: Tilda. Len, bawełna, podeszwa z polaru. I małe metalowe dzwoneczki :)

Czarne jagody i wakacyjne szycie

2009-07-24T15:55:00.022+02:00

Już najwyższy czas przegnać te deszczowe chmury!!!

Wróciłam wreszcie z Krainy-Bez-Internetu. Co prawda na krótko, bo tak w te wakacje się szczęśliwie złożyło, że będę w mieście mniej niż poza nim :) Szybciutko przejrzałam, co ostatnio się działo. Ile mam zaległości! Trochę fajnych rzeczy mnie ominęło, tildowa wymianka przeszła mi koło nosa.... trudno, liczę, że będą następne!!!

A ostatnie tygodnie korzystałam z gościnności dalszej rodziny męża i rozkoszowałam się zapachami, widokami i dróżkami Beskidu Żywieckiego. Było mnóstwo czarnych jagód, więc zbieraliśmy jagody.

Przerabiałam je na dżem,

piekłam z nimi ciasta,

wsypywałam do porannej owsianki i zjadaliśmy je po prostu, z cukrem i śmietaną.

Byłam w jagodowym raju :) A taki oto śliczny bukiecik dostałam pewnego dnia od przemiłego gospodarza:

Jak już się nim nacieszyłam to jagódki z niego też oczywiście zostały zjedzone :D

Wzięłam ze sobą maszynę do szycia, bo zawsze biorę, jeśli się da ;) Zaplanowałam dużo więcej niż zrealizowałam, ale to dlatego, że zrobiła się wreszcie ładna pogoda.

Moja mała brataniczka w lipcu skończyła roczek i z tej okazji uszyłam jej nową, letnią kreację. Sukieneczka jest z cieniutkiego, delikatnego lnu a majtaski do niej z delikatnej bawełny.

Pumpiaste majtaski są na tyle obszerne, że spokojnie mieszczą pampersa i słodko wystają spod sukienki, która specjalnie jest trochę krótsza. Oba wykroje z gazetki 'Burda. Moda dla dzieci' nr1/2003. Ja tylko dodałam szarfę i doszyłam szlufki, żeby szarfa trzymała się na miejscu.

Guziczki dopasowałam w pasmanterii w Żywcu, gdzie udaliśmy się pewnego dnia na zakupy. Nie pamiętam nazwy ulicy, ale było to bardzo blisko rynku. Pasmanteria wzbudziła mój zachwyt - jest doskonale zaopatrzona i panie bardzo miłe i cierpliwe. Polecam wszystkim!

Zaczęłam też kilka tildowych projektów. Nie udało mi się ich skończyć i jeszcze trochę będą musiały poczekać, ale wyszywało mi się bardzo fajnie. Przyznaję się, że jest to moja pierwsza przygoda z haftem redwork. Jest to znacznie prostsze i fajniejsze, niż mi się do tej pory wydawało!

Gorąco i wakacyjnie pozdrawiam wszystkich , którzy do mnie zaglądają!!!

Pada...

2009-06-23T21:19:00.005+02:00

Pada, pada, pada..... Ja nawet lubię deszcz. Lubię jak stuka wieczorem w okno, lubię burze, kiedy dookoła co chwilę błyska , grzmi a wiatr przegina drzewa. Ale w deszczu najfajniejsze jest to, że potem się kończy, wszystko pachnie tak świeżo a i czasem tęcza się pokaże i wywoła uśmiech i zadumę nad cudami tego świata.....

No ale taki deszcz, który właściwie od pięciu dni się nie kończy i raczej się na ten koniec nie zanosi?

Mam ochotę skulić się gdzieś, przycupnąć, przeczekać - jak te kawki za moim oknem.

Portfelik pełen... muzyki

2009-06-20T21:32:00.008+02:00

Zakończenie roku szkolnego za nami. Było dla mnie szczególne, ponieważ w tym roku miałam dwóch uczniów w domu. Młodszy syn właśnie zakończył pierwszą klasę szkoły podstawowej a starszy drugą szkoły średniej. Niezły rozrzut ale się przynajmniej nie nudzimy, o nie :DD

Nasz 17-latek dał nam powód do dumy - nie tylko przyniósł świadectwo z wyróżnieniem, ale jeszcze zdał egzamin i został przyjęty do szkoły muzycznej 2-go stopnia na gitarę klasyczną. Nie byłoby to może niczym nadzwyczajnym gdyby nie fakt, że nie chodził wcześniej do szkoły muzycznej i na gitarze gra trzy i pół roku.....

Dostał się dzięki swojej pasji, pracy i nieocenionej pomocy nauczycielki z Ogniska Pracy Pozaszkolnej, która cały rok męczyła go muzycznymi dyktandami, ćwiczeniem słuchu a przy nieustannej grze na gitarze wyciskała z niego siódme poty.

A ja, szczęśliwa matka, tak powiedziałam - dziękuję...

Muzyczny portfelik trochę różni się od tulipanowego prototypu. Dodałam wewnątrz jeszcze jedną, mniejszą kieszonkę, w sam raz pasującą na podręczną kartę kredytową, a kieszonkę na zameczek przeniosłam na zewnątrz. Wydaje mi się, że tak będzie poręczniej i bardziej funkcjonalnie. Myślę sobie, że będzie fajnie wyglądał w torebce nauczycielki muzyki :)

A w lesie liliowo!

2009-06-19T00:16:00.002+02:00

Pomiędzy jedną a drugą niemocą, w czasie długiego weekendu, udało mi się wyrwać na wycieczkę na moją ulubioną Jurę. Jest tam takie miejsce, gdzie wiosną kwitnie nasza piękna, będąca oczywiście pod ścisłą ochroną, dzika lilia złotogłów. W Wikipedii wyczytałam, że jej występowanie jest charakterystyczne dla rejonu Tatr i Sudetów. Ale na Jurze jest jedno takie miejsce gdzie jej fajnie :) Wiosną, po podziwianiu storczyka obuwika, to nasz żelazny punkt wycieczkowy! Nie zawsze się uda wstrzelić, bo lilie jakoś nie chcą kwitnąć akurat w weekendy, ale tym razem się udało - dopiero się rozwijały. Pogoda była niepewna i pochmurna raczej, więc w lesie ciemno. Ale mój mąż poczarował i udało się je uwiecznić :)

Napotkaliśmy też kilku przedstawicieli fauny :)

Zupełnie jak z książeczki dla dzieci, prawda?

A po wyjściu z lasu zaskoczył nas przepiękny widok młodego jęczmienia:

Przypomniały mi się zaraz słowa z piosenki Stachury:

"Masz chęć na lody może, albo na młode zboże

- wszystko dla ciebie zrobię!"

Tak, w czerwcu jest pięknie wszędzie, ale są miejsca piękniejsze :)